کمیساریای عالی حقوق بشر باید فورا برای نجات جان نسرین ستوده اقدام کند

 

 

Sent to you by Protester via Google Reader:

 

 

کمیساریای عالی حقوق بشر باید فورا برای نجات جان نسرین ستوده اقدام کند

via جنبش راه سبز - همه گزارش‌ها by جنبش راه سبز on 11/4/10

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران خواستار شد

جرس: در واکنش به از سرگیری اعتصاب غذا توسط نسرین ستوده، وکیل مدافع زندانی، کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران، روز پنجشنبه ۱٣ آبان ماه خاطرنشان کرد "کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، ناوی پیلای، باید بلافاصله از مقامات ایرانی بخواهد تا سلامتی جسمی وکیل حقوق بشر، نسرین ستوده، که در حال حاضر در زندان به سر می برد را تضمین و وی را آزاد کنند."

به گزارش تارنمای رسمی این تشکل حقوق بشری، در متن بیانیۀ اخیر آمده است از روز یکشنبه، ۹ آبان ۱۳۸۹، ستوده یکی از برجسته ترین وکلای حقوق بشر ایران، آغاز به اعتصاب غذای خشک کرده تا به زندانی شدن خود و بدرفتاری با وی در زندان اوین تهران اعتراض کند. خانوادهء نسرین ستوده گفته اند که وی بسرعت در حال از دست دادن سلامتی خویش می باشد.

هادی قائمی، سخنگوی کمپین در این مورد می گوید "به عنوان کمیساریای عالی حقوق بشر، خانم پیلای موظف به کمک به مدافعان حقوق بشری که در معرض حملات جدی قرار گرفته اند، می باشد. سکوت وی در قبال آزار سیستماتیک و محاکمات وکلای مدافع حقوق بشر باعث نگرانی خواهد بود."

وی افزود "خانم ستوده جان خود را نه تنها در راه حقوق ملت ایران، بلکه در راه اصولی که سازمان ملل متحد بر مبنای دفاع از آنها تاسیس شده است گذاشته است."

نسرین ستوده از تاریخ ۱۳ شهریور در زندان است. مقامات به وی اجازهء تماس با وکیل خود را نداده اند و ملاقات های وی با خانواده اش را محدود کرده اند. رضا خندان، همسر خانم ستوده، امروز به کمپین گفت که دو فرزند خردسال خانم ستوده توانسته اند برای اولین بار از زمان بازداشت وی، به دیدار وی بروند. مقامات زندان تا کنون از ملاقات آقای خندان با خانم ستوده جلوگیری به عمل آورده اند. خانوادهء خانم ستوده بعد از ملاقات با وی گفته اند که وی دروضعیت بسیار بد جسمی به سر می برد.
آقای خندان گفته است امروز هم با خواهرش و بچه ها و مادر من ملاقات داشت که خیلی حال بدی داشته و بچه ها گریه کرده اند و با حالت تاثر آمدند بیرون. به شدت لاغر شدند رنگشان سیاه شده و نمی توانسته بچه ها را بغل کند."
قبل از اینکه نسرین ستوده اعتصاب غذای خویش را آغاز کند، دادستان تهران، عباس جعفری دولت آبادی، روز یکشنبه بعد از ظهر با وی در زندان اوین ملاقات کرد. رضا خندان به کمپین گفت که این ملاقات تاثیر خاصی نداشته است.

ستوده که وکیل مدافع شیرین عبادی، برندهء جایزهء صلح نوبل و دیگر فعالان حقوق بشر بوده است، روز ۱۳ شهریور ۱۳۸۹ دستگیر شد و در انتظار محاکمه اش به اتهامات "اقدام علیه امنیت ملی"، "اجتماع و تبانی به قصد به هم زدن امنیت ملی"، و "همکاری با کانون مدافعان حقوق بشر" می باشد و زمان محاکمهء وی ۲۴ آبان ماه تعیین شده است.

همسر این فعال حقوق بشری زندانی به کمپین گفت پیش از این به مسوولان پرونده گفته بود که اگر شرایط بهتر بشود و پرونده اش سیر طبیعی خودش را پیدا کند، اعتصاب غذایش را خواهد شکست. ولی وضعیتش بهتر نشده که بدتر هم شده است."

وی همچنین افزود "پروندهء وی شرایط عادی را طی نمی کند. او در شرایط غیرعادی نگهداشته می شود. روزهاست که در انفرادی است. برای وکیلی در این شرایط نمی دانم چرا چنین وضعیتی برای او ایجاد کرده اند. به نظرم همسرم هم چون می بیند شرایط غیرعادی است دست به چنین کارهایی [ اعتصاب غذا ] می زند."
پروندهء ستوده بخشی از زنجیرهء بزرگی از دستگیری ها و محاکمات وکلای حقوق بشر در ایران، از جمله محمد اولیایی فرد، محمد علی دادخواه، عبدالفتاح سلطانی، محمد سیف زاده و گیتی پورفاضل می باشد.

محمد اولیایی فرد در حال حاضر در حال تحمل یک سال زندان فقط به دلیل خبررسانی در خصوص فرآیند های قضایی به مطبوعات است. در تاریخ ۸ آبانماه سال جاری، دادگاه انقلاب تهران محمد سیف زاده را به نه سال حبس و ده سال محرومیت از حرفهء وکالت محکوم کرد. محمد دادخواه و عبدالفتاح سلطانی هریک دارای پرونده های جاری قضایی علیه آنها هستند. گیتی پورفاضل، وکیل دادگستری که دفاع از موکلان بهایی را به عهده دارد، برای تاریخ ۱۶ آبان به دادگاه احضار شده است.

بر اساس اعلامیهء سازمان ملل متحد در مورد مدافعین حقوق بشر، که در مجمع عمومی این سازمان با توافق تمامی اعضا در سال ۱۹۹۸ به تصویب رسید، دولت ها موظف شدند که در مقابل هر گونه خشونت، تهدید، اقدام تلافی جویانه، تبعیض قانونی یا عملی، فشار و یا هرگونه عملیات خودسرانه ای که ممکن است بخاطر تلاش مشروع مدافعان در ارتقاء حقوق بشر علیه آنها رخ دهد، همه اقدامات لازم را توسط همه مقامات خود برای حفاظت از مدافعین حقوق بشر در پیش بگیرند.

"اصول اساسیِ نقش و وظایف وکلای دعاوی"سازمان ملل متحد اعلام می دارد که دولت ها موظف به تضمین حقوق وکلا در انجام فعالیتهای حرفه ای خود به نحوی که قادر به انجام وظایف خویش "بدون آنکه با تهدید، مانع، مزاحمت یا مداخلهء بی جا مواجه شوند"، می باشند. علاوه بر این، این اصول حقوق وکیل را در خصوص آزادی بیان ، که در اصل ۱۹ میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی نیز مطرح شده است، شامل "حق شرکت در مباحث عمومی در خصوص مسایل حقوقی، اجرای عدالت، و ارتقاء و حفاظت از حقوق بشر" را تایید می کنند.
در تاریخ ۹ آبان ماه سال جاری، شیرین عبادی از کمیساریای عالی خواست که در خصوص آزار نسرین ستوده و سایر وکلای حقوق بشر ایرانی اقدام کند. چون اینک خانم ستوده در اعتصاب غذای خشک به سر می برد، درخواست خانم عبادی می باید با فوریت هرچه بیشتر مورد توجه قرار گیرد.

 

 

Things you can do from here:

• Subscribe to جنبش راه سبز - همه گزارش‌ها using Google Reader
• Get started using Google Reader to easily keep up with all your favorite sites

 

 

زمتون:ساختار شکنی

ابتدا شما را نادیده می گیرند. سپس به شما می خندند، بعد با شما مبارزه می کنند. آنگاه شما پیروز خواهید شد

(ماهاتما گاندي) 

 

زمتون:ساختار شکنی

سبز مي مانيم، تا هميشه

بسپاریم بر سنگ مزارمان تاریخ نزنند؛ تا آیندگان ندانند بی‌عرضگانِ این برهه از تاریخ ما بوده‌ایم

آقای احمدی نژاد؛ خبر بدی برایت دارم! مهر رسید!

(عنوان نامه رندانی سیاسی مجید دری از اوین)

پوستر - گسترش آگاهي هدف اصلي جنبش سبز

ابتدا شما را نادیده می گیرند. سپس به شما می خندند، بعد با شما مبارزه می کنند. آنگاه شما پیروز خواهید شد

(ماهاتما گاندي) 

 پوستر - گسترش آگاهي هدف اصلي جنبش سبز

سبز مي مانيم، تا هميشه

بسپاریم بر سنگ مزارمان تاریخ نزنند؛ تا آیندگان ندانند بی‌عرضگانِ این برهه از تاریخ ما بوده‌ایم

آقای احمدی نژاد؛ خبر بدی برایت دارم! مهر رسید!

(عنوان نامه رندانی سیاسی مجید دری از اوین)

کاریکاتور خانواده درگیر - بخش112

ابتدا شما را نادیده می گیرند. سپس به شما می خندند، بعد با شما مبارزه می کنند. آنگاه شما پیروز خواهید شد

(ماهاتما گاندي) 

 

عکس: کاریکاتور خانواده درگیر - بخش112

سبز مي مانيم، تا هميشه

بسپاریم بر سنگ مزارمان تاریخ نزنند؛ تا آیندگان ندانند بی‌عرضگانِ این برهه از تاریخ ما بوده‌ایم

آقای احمدی نژاد؛ خبر بدی برایت دارم! مهر رسید!

(عنوان نامه رندانی سیاسی مجید دری از اوین)

كاريكاتورخانواده درگير- بخش 113- بلوغ جنبش

ابتدا شما را نادیده می گیرند. سپس به شما می خندند، بعد با شما مبارزه می کنند. آنگاه شما پیروز خواهید شد

(ماهاتما گاندي) 

 

كاريكاتور خانواده درگير - بخش 113- بلوغ جنبش

سبز مي مانيم، تا هميشه

بسپاریم بر سنگ مزارمان تاریخ نزنند؛ تا آیندگان ندانند بی‌عرضگانِ این برهه از تاریخ ما بوده‌ایم

آقای احمدی نژاد؛ خبر بدی برایت دارم! مهر رسید!

(عنوان نامه رندانی سیاسی مجید دری از اوین)

مير حسين موسوی: ناگفته های جنگ را می گويم

مير حسين موسوی: ناگفته های جنگ را می گويم

هشدار درباره تلاش مشترک متحدان صدام و دولتيان در تحريف تاريخ جنگ

جرس: ميرحسين موسوی، در تازه ترين سخنان خود ضمن بيان ناگفته هايی از هشت سال دفاع مقدس وعده داد در صورتی که لازم شود
و برای دفاع از رزمندگان سلحشور و مديران برجسته ای که در اين ميان سهم عمده داشتند در آينده نيز اين مسائل را با بسط و شرح
بيشتری خطاب به مردم ايران بيان کند. وی حتی احتمال داد اگر ناچار شود دلايل استعفای سال ۶٧ خود را نيز برای بيشترروشن شدن
مسائل با مردم در ميان گذارد.

به گزارش خبرنگار کلمه ، ميرحسين موسوی در ديدار با جمعی از اعضای تشکل های سياسی کرج ضمن تبريک اعياد شعبانيه ، به ويژه
نيمه شعبان گفت :" وجود احزاب ، تشکلهای سياسی ،صنفی و شبکه های گسترده اجتماعی برای پيشرفت کشور و نيل به اهداف ملت
ضروری است".

اقدامی برای بازتوليد استبداد

وی تلاش برای از بين بردن تشکل های سياسی و صنفی را اقدامی برای بازتوليد استبداد دانست و گفت: "پهلوی دوم هم در سالهای آخر
رژيم سابق حزب رستاخيز را به عنوان تنها حزب مجاز کشور اعلام کرد و همه ديديم که سرنوشت او چه شد".
وی در بخش ديگری از سخنان خود با اشاره به ميلاد حضرت امام زمان (عج )و نيمه شعبان ادامه داد : "عده ای بزرگداشت اين روز و
فلسفه انتظار را به شدت با اغراض سياسی و خرافی در آميخته اند . اکنون تعدادی سايت های اينترنتی وجود دارد که بر اساس پيش بينی
زمان ظهور سياست های خارجی و داخلی کشور را در چارچوبهای خرافی من در آوردی تحليل می کنند".

انديشه ای که فلسفه انتظار را به ضد خود تبديل می کند

اکنون می توان به حکمت لعن و نفرين بر کسانی که زمان برای ظهور تعيين می کنند پی برد
به گفته نخست وزير دوران دفاع مقدس" در اين تحليل ها حضور آمريکا به عنوان مقابله با امام زمان تلقی می شود و بدتر از آن سياست
های خطرناک و ماجرا جويانه برای کمک به ظهور توصيه می شود و اين باور را تقويت می کند که بخشی از سياستهای خارجی که
منجر به وضع بحرانی کنونی شده ،ريشه در اين نوع تفکرات دارد و مساله فقط به سياست خارجی کشور هم ختم نمی شوند. با ذهنيتی اين
چنين حساسيت غير عادی به واژه توسعه شکل می گيرد و يکی از دلايل حذف نظام برنامه ريزی و تعطيلی شوراهای مهم قانونی ريشه
در همين نگاه دارد".
موسوی در تشريح آثار اين نوع طرز تفکر گفت :"نتيجه چنين نگرشی اين است که با باور به اينکه همين شش ماه و يک سال حضرت
مهدی(عج) ظهور می کند پروژه های بندر کنگان و پارس جنوبی را تعطيل می کنند. هر نوع برنامه ريزی برای آب و برق و به طور
کلی اقتصاد کشور متوقف می شود و به جای ايجاد اشتغال و تلاش برای سرمايه گذاری، اقتصاد صدقه ای و توزيع پول بين مردم جانشين
می شود و در نهايت فلسفه "انتظار " که همواره موجب تلاش بيشتر معتقدان و پيروان امام زمان( عج ) بود به ضد خود تبديل شود".

حاکميت جور؛ ريشه بد اخلاقی ها در جامعه

موسوی با توضيح اينکه در سايه چنين وضعی می توان به حکمت لعن و نفرين بر کسانی که زمان برای ظهور تعيين می کنند پی
برد،افزود: "حاکميت عدالت و برچيده شدن ظلم و جور از جامعه محور اصلی روايات ظهور است. آنچه ريشه بد اخلاقی ها در جامعه
است حاکميت جور و خروج حکومت از عدالت است. گمان نکنيد که می توانيد عده زيادی از فرزندان ملت از فرهيختگان ، دانشگاهيان ،
معلمان ، کارگران ، روزنامه نگاران ، زنان و جوانان ايران را به نام حکومت اسلامی در زندان نگه داريد و اين ظلم و ستم اثری در
اعتقادات مردم نداشته باشد".

ملاکی برای دوری و نزديکی از جامعه مهدوی

وی در بخش ديگری از سخنان خود گفت :"عدالت و دوری از ظلم يک ملاک مهم برای نزديکی به جامعه مهدوی است هر چه يک نظام
از عدالت دوری کند و رو به بی عدالتی و جور و بدرفتاری با مردم بياورد از جامعه مهدوی فاصله می گيرد".
وی همچنين در بخش ديگری از سخنان خود گفت :"ناديده گرفتن حق حاکميت ملت بر سرنوشت خود و روی گردانی از ميثاق ملی و
ضايع کردن حقوق ملت و بستن دهان ها و روزنامه ها و تبديل رسانه ملی به رسانه انحصاری ، ريخت و پاش بيت المال ، فسادهای
بزرگ اقتصادی و خم شدن شانه های کارگران و کشاورزان و حقوق بگيران زير بار گرانی همه از مظاهر جور و ظلم و نشانه دور شدن
جامعه از ارزش های مهدوی است".

کجا رفت پرونده فسادهای کلان مالی

به گفته ميرحسين " در جامعه مهدوی دزدان بزرگ را رها نمی کنند تا دستهای دزدان خرده پا را قطع کنند" .
وی افزود :"ما بازمی پرسيم و از پرسيدن خسته نمی شويم که کجا رفت پرونده فسادهای کلانی که در مجلس موافق دولت گشوده شد و
سر و صدای آن به صورت بهت آوری خوابيد".

تلاش مشترک متحدان صدام و دولتيان در تحريف تاريخ انقلاب

موسوی در بخش ديگری از سخنانش با اشاره به تحريف تاريخ به ويژه تحريف تاريخ انقلاب گفت :"در اين زمينه هم بيگانگان و متحدان
صدام فعال هستند و هم دولتيان".
وی سخنان خود را در باره تحريف تاريخ انقلاب اسلامی به ضميمه های حجيم روزنامه های دولتی در آستانه ٢٢ خرداد مستند کرد و
گفت : "ضميمه هايی که در اين باره منتشر شدند بهانه خوبی است که جنبش سبز يک بار در کنار همه فعاليت های خود به صورت واقع
بينانه ای با تاريخ سی سال گذشته روبرو شود و با تحقيقات مستقل به اين مساله بپردازد.

درباره جنگ هنوز لب به سخن نگشوده ام ولی ظاهرا گريزی نيست…

موسوی گفت :" اين روزها هم به بهانه سالروز صدور قطعنامه ۵٩٨ که هيچ سالی از آن ياد نمی شد تحريف های آشکار و برنامه ريزی
شده ای درباره تاريخ دفاع مقدس و نقش دولت در آن صورت گرفته است .اين روزها عده ای مدعی شده اند که می خواستند بغداد را فتح
کنند و دولت آن زمان مانع آن شده بود. بنده هنوز لب به سخن درباره دهه اول انقلاب باز نکرده ام و هيچ گاه هم ميل نداشته ام در اين باره
صحبت کنم ولی ظاهرا مجبورم در صورت ادامه اين تحريف ها برای دفاع از رزمندگان سلحشور و مديران برجسته ای که در اين ميان
سهمم عمده داشتند ناگفته های خود را بگويم و نيز بگويم که استعفای سال ۶٧ بر سر چه بود".
اگر زمان جنگ دولت را در اختيار می گرفتيد بر سر کشور همان می آورديد که بر سر اموال مستضعفان و يتيمان در بنياد مستضعفان
آورديد
موسوی گفت :"آن وزير سابقی که خود می داند چگونه به اينجانب تحميل شد در عين آنکه بيش از همه در جريان سر ريزشدن همه جانبه
امکانات دولت به جبهه ها بود حالا می گويد که اگر امکانات دولت در اختيار جبهه ها قرار می گرفت ما بغداد را فتح می کرديم. شما بايد
جمله ايشان را اين گونه معنی کنيد که اگر دولت در اختيار بنده و دوستان مان قرار می گرفت ما چه فتوحاتی داشتيم. بنده می گويم شما که
نمی دانم به تحريک چه کسانی در عرض يک هفته چندين مصاحبه عليه دولتی که در آن کار می کرديد انجام داديد اگر دولت را در اختيار
می گرفتيد بر سر کشور همان می آورديد که در طول مديريت خود بر سر بيت المال و اموال مستضعفان و يتيمان در بنياد مستضعفان
آورديد".

فراموش کرده ايد که چهار ميليارد از شش ميليارد دلار هزينه جنگ می شد؟

مير حسين موسوی در پاسخ به تحريف هايی که در هفته های اخير در باره دفاع مقدس انجام شده ،گفت : "من باور نمی کنم که شما
فراموش کرده باشيد که چهار ميليارد دلار از شش ميليارد دلار در آمد نفتی کشور هزينه جبهه ها و جنگ می شد و آن دو ميليارد مابقی
نيز در حقيقت برا ی حفظ کيان کشور بود که آن هم می تواند در خدمت دفاع مقدس تعبير شود .شما مرا مجبور می کنيد بگويم عليرغم
نتيجه درخشان دفاع مقدس که به بهای نثار خون های بسيار و جانفشانی رزمندگان جان برکف يک سانتيمتر از خاک کشور تقديم دشمن
نشد و اين دومين مورد در طول جنگ های کشورمان از زمان فتحعلی شاه تا انقلاب اسلامی بود ، اگر پيوندی قوی تر بين جبهه ها و
دولت وجود داشت و دولت را به بهانه درز خبرها از ماجرای طرح های جنگی و دفاعی کنار نمی گذاشتند نتيجه های بهتری از عمليات
گرفته می شد. فتح بغداد با تحويل دولت به چند فرمانده نظامی امکان پذير نبود. بلکه برای شکست قطعی دشمن لازم بود از همان اول
رابطه دولت با اداره عملی جنگ و طراحی های نظامی قطع نشود که چگونگی قطع اين ارتباط داستان ديگری دارد که شايد در فرصتی
ديگر به آن بپردازم".
موسوی تاکيد کرد: "بعد از آنکه به تعبير اين وزير سابق توپ در ميدان دولت انداخته شد و اداره ستاد فرماندهی قوا به دولت سپرده شد
تحولات اساسی در همان مدت کم در جبهه ها ايجاد شد .بنده به دلايل گوناگونی فعلا فقط به اشاره می گويم که اين توپ موقعی به زمين
دولت پرتاب شد که به قول مرحوم ظهير نژاد در کميته پشتيبانی جنگ" زيپ مرزها در حال باز شدن" بود و فاو و جزاير موجود در هور
از دست رفته بودند و ما در موقعيتی قرار داشتيم که در نخستين جلسه ستاد فرماندهی کل قوا که به رياست اينجانب تشکيل شد هم جناب
رحيم صفوی جانشين فرمانده سپاه وهم جناب حسنی سعدی فرمانده نيروی زمينی در گزارشهای خود به اعضای جلسه گفتند که شما
خوزستان را از دست رفته فرض کنيد و تلخ آنکه اين اتفاق در حالی رخ می داد که در آن شرايط نيروهای اصلی رزمنده ما در يک نقطه
بی اهميت کردستان در پی گرفتن يک ارتفاع کم اهميت به نام "شاخ شمران "بودند و فاجعه وقتی بهتر معلوم می شود که حداقل تعدادی از
فرماندهان اطلاع داشتند که همين نيروها به دليل خشک کردن سد "دربندی خان "در معرض دور خوردن از سوی دشمن قرار گرفته
بودند.

تن به خواسته های تحريف گران تاريخ و سياست بازهای تاريخ ندهيد

اگر به خون شهدا و تلاش همه در اين جنگ احترام می گذاريد…
موسوی در ادامه صحبتهايش به نقش مديران برحسته در دفاع مقدس اشاره کرد :"بنده در آن زمان به اين شرط مسووليت رياست ستاد
فرماندهی کل قوا را قبول کردم که با خود تعدادی از مديران برجسته و مديران همکار را در ستاد شرکت بدهم. .
يکی از برجسته ترين و تاثير گذار ترين آنها آقای بهزاد نبوی بود که می دانيم اين روزها چه گرفتاری هايی دارد. تصميمی که ستاد آن
روزها در کنار فرماندهان نظامی و اين مديران برجسته گرفت تغيير اساسی در آرايش جبهه ها بود و قرار شد که در کمترين زمان ممکن
به کمک همه امکانات کشور، نيروهای موجود در کردستان به خوزستان منتقل شوند و با فعاليت استاندار استان خوزستان که همين برادر
عزيز و مبارزمان محسن ميردامادی بود و ساير مديران استانی اقداماتی برای مقابله با تهاجم حتمی دشمن صورت گيرد. پيش بينی ستاد
درست بود ودر فاصله بسيار کمی يکی از شديدترين حملات از سوی صدام انجام شد و يکی از حماسی ترين نبردهای تاريخ دفاع مقدس
که با شهادت بسياری از فرزندان کشورمان قرين بود ،اتفاق افتاد و دشمن آن چنان تو دهنی خورد که بعد از آن ديگر نتوانست حمله ای را
سامان دهد و حداکثر از منافقين حمايت کرد که آن خيانت بزرگ با پشتيبانی نيروهای صدام عليه کشور انجام شد و مردم با مقاومت خود
آنها را خرد کردند".
موسوی با اشاره به آنکه قصدش از تعريف اين خاطره صرفا دفاع از مظلوميت رزمندگان بی نام و نشان ، مديران و جهادگران شجاع و
ايثار گر است ادامه داد : "اين گفته ها برای آن است که بگويم اگر شما واقعا به خون شهدا و تلاش جهاد گران و مقاومت همه جانبه همه
ملت و دولت در اين جنگ سر نوشت ساز احترام می گذاريد و نمی خواهيد از حماسه دفاع مقدس برای خود قبايی بدوزيد تن به خواسته
های تحريف گران تاريخ و سياست بازهای تاريخ ندهيد".
مير حسين موسوی ياد آور شد : "بنده در دو دهه گذشته به معلومات مستقيم خود از جنگ بسنده نکرده ام و تلاش کردم به اسناد و مدارک
و تحليل های چاپ شده در اين باره نيز رجوع کنم . من همواره محتاط بوده ام که فقط به متون رسمی که با نظارت فرماندهان تهيه شده
است بسنده نکنم و در کنار اين کتاب ها از نوشته ها و تحليل های همه صاحب نظران ازجمله ارتش نيز بهره ببرم .که يکی از بهترين
تحليل ها نوشته های افسر دانشمند و ميهن دوست سرهنگ معينی وزيری است که بسيار از آن استفاده کرده ام.

اگر ناچار شوم ناگفته های جنگ را خواهم گفت

وی گفت : "اين جنگ ناگفته های فراوان دارد و من نديده ام که آقای هاشمی به عنوان فرمانده جانشين کل قوا از مشکلاتی که در مورد
هماهنگ کردن ارتش و سپاه داشت سخنی گفته باشد . مشکلاتی که به اعتقاد من ربطی به بدنه سپاه و ارتش نداشت و من شاهد بودم که اين مشکلات تا چه حد فرساينده بوده است. بعد از سه سال از شروع جنگ به اعتقاد من اشتباهات اساسی در تعيين استراتژی های جنگی پيش آمد که اعزام نيرو به کردستان يکی اش بود و از آن مهم تر دل بستن به عمليات های بزرگ کلاسيک شبيه عمليات های دشمن بود که مزايای نسبی ما را در کنار امکانات کشور به شدت تقليل داد و حدود پنج سال همه امکانات کشور حتی تا حد جمع آوری برف روب ها از
جاده ها و کاميون های دولتی و حتی مصادره کاميون های بخش خصوصی و همه ظرفيت های مالی – صنعتی کشور به کار گرفته می
شد اما نتيجه آن شد که همه شاهد بوديم".
موسوی در پايان سخنان خود گفت :"ايده ای که اين وزير سابق درباره فتح بغداد مطرح کرد باقيمانده همان دل بستن ها به طرح های
کلاسيک جنگی و نتيجه بخش بودن عمليات های بزرگ برای شکست دشمنی بود که ماهانه فقط دو ميليارد دلار از همسايه های عرب
خود برای جنگيدن با ما باج می گرفت و هنگام ختم جنگ بيش از پنجاه لشگر داشت .اين نگاه به جنگ از همان بدو طرح خود در ميان
رزمندگان مخالفانی داشت و تا جايی که بنده در جريان بودم و در تماسهايی که فرماندهان معترضی چون شهيد حاج داوود کريمی با بنده
داشتند آنها عملياتی از جنس نقشه های دوران نخست دفاع مقدس را ترجيح می دادند .و اين طرح ها با توانايی های اقتصادی و اجتماعی
کشور سازگاری بيشتری داشت و در آينده اگر لازم بشود و به اجبار به اين بحث ها کشانده شوم موضوع را با بسط بيشتری طرح خواهم
کرد.

سبز مي مانيم، تا هميشه

بسپاریم بر سنگ مزارمان تاریخ نزنند؛ تا آیندگان ندانند بی‌عرضگانِ این برهه از تاریخ ما بوده‌ایم

آقای احمدی نژاد؛ خبر بدی برایت دارم! مهر رسید!

(عنوان نامه رندانی سیاسی مجید دری از اوین)

روزنامه کلمه، پیش شمارۀ هجدهم,چهارشنبه، 12 آبان 1389 ، شمارگان: ما بیشماریم

ویژه نامه دیدار میرحسین موسوی و مهدی کروبی سه شنبه, ۱۱ آبان, ۱۳۸۹

چه نیازتان به دشمن - مسعود بهنود

چه نیازتان به دشمن

مسعود بهنود

 

صد و بیست سالی می گذرد از آن زمان که ناصرالدین شاه، برای نخستین بار گام در اروپا نهاد. او اولین حاکم سرزمین تاریخی ایران بود که به دنیای جدید وارد می شد، آن هم در سفری رسمی بنا به دعوت پادشاهان. و از همان اولین دقایق این سفر تاریخی حسرتی در دل شاه قاجار نشست که هنوز در دل روسای دولت و رهبران قدرتمند ایران هست. حسرت این که چطور در ممالک راقیه هر تصمیم که دولت می گیرد، مردم آن را می پذیرند. می گوید مالیات بده، می گوید نده. می گوید پنج در صد بده یا ده در صد. اعلام جنگ می کند یا فرمان صلح می دهد. حتی مردمی که با آن قانون یا تصمیم مخالفند در اجرای آن بگو مگو ندارند. روی دیگر سکه.
در زندان های ممالک به اصطلاح راقیه زندانیانی هستند که سختی می کشند، محبوس واقعی هستند شوخی هم ندارد، اما چون با آن ها سخن بگوئی، یا زمانی که خودشان دست به کار شده کتابی می نویسند در آن اظهار بی گناهی نیست. شرح حکایت است. جین پاتریک که هفت ماه پیش با آزمایش های جدید دی ان ا اثبات شد در مرگ همسرش دست نداشته و بعد از بیست و هشت سال زندان ولز به در آمد، در مصاحبه ای با یک روزنامه صبح لندن گفت مورد من یک مورد کاملا استثنائی است که شاید هر نیم قرن یک بار رخ دهد که هم قاضی و هم هیات منصفه با اتفاق آرا خطا کردند. اما من در تمام این 28 سال مطمئن بودم که روزی بی گناهیم به اثبات می رسد و از خجالت دخترم و خانواده همسرم به در می آیم. عکسی که همراه این گزارش بود جین پاتریک را نشان می داد که دخترش دست در گردن او داشت. خواهران همسر متوفایش داشتند وی را می بوسیدند. یعنی یک قبول جمعی وجود دارد. ایستادگی نیست بلکه قبول است حتی وقتی خطائی به این بزرگی از سیستم قضائی سر زده باشد.
اما هر کس به هر شکل گذارش به زندان های ایران افتاده می داند که هیچ کجای کشور به آن اندازه بی گناه دور هم نیستند. یکی از آنان نیست به گناه خود و رای دادگاه باور داشته باشد. حتی قاتلان و بدکاران. برخی معتقدند این ها مردمان دیگری هستند که آن ها را از جنس دیگرند. بعضی می گویند این نظام آموزشی است که آدمیان غربی را چنین مطیع قانون و نظامشان بار می آورد. و هستند کسانی که اشاره می کنند به مشوق های جوامع مردم سالار برای قانونمداری، یا چماق هایشان که قوی و فرودآینده است در برابر قانون شکنان بی رحم. اما در عمل به نظر می رسد داستان به اعتمادی بر می گردد که بین مردم و حکومت [اعم از دولت و دستگاه قضائی و مجلس] وجود دارد. اعتمادی که اگر هم خدشه ببینند آزادی بیان به سرعت ترمیمش می کند. گلایه از مردم چنین است که حاکمان شرق مدام از مردم خود گلایه دارند و در نهان از آن ها طلبکارند که چرا اطاعت از قانون نمی دانند، و نمی دانند که این مقاومتشان در برابر قانون در نهایت به زیان خود آن هاست. و در هر فرصت با نزدیکان می نالند که چقدر حکومت بهای این بی اعتمادی مردم به قانون را می دهد و دود این در نهایت به چشم مردم می رود و این حاصل عقب ماندگی است. طرفه آن که هرگز از خود نمی پرسند مگر من از قانون اطاعت دارم. و گاه که چنین سئوالی هم از جانب منقدی جان باخته و یا روزنامه نگاری فضول مطرح می شود جوابش آماده است: با این مردم که در مقابل قانون مقاومت دارند و منافع خود نمی دانند جز به زبان زور نمی توان سخن گفت. از دیگر کشورهای شرقی می گذریم. در کشور ما از زمان مشروطیت جز در دوران احمدشاه که دوره دموکراسی [البته همراه با ناامنی و هرج و مرج] بود، همواره همین بوده است. به این سئوال ساده آیا پاسخی ساده می توان داد یا چنان که استبداد طلبان می خواهند چنان پاسخ پیچیده شده است که دیگر امکان پاسخ گفتن بدان نیست.
به باورم دشوار نیست. راحت طلبی سنتی شرق نشینان در این جا خود را به خطرناک ترین وجهی نشان می دهد. اینان که در خود احساس قدرت می کنند به محض آن که نشانه ای از اطاعت در مردم می بینند آن را مجوزی برای استبداد تفسیر می کنند. در حقیقت یک اشتباه کوچک است اما مانند اشتباه محاسبه سفینه های فضاپیما حاصلش این می شود که سفینه صدها فرسنگ از هدف دور می شود. انقلابی مردمی تبدیل به حکومتی سرکوبگر می شود، و هر بدکاری که حکومت قبلی می کرد چند برابر می شود. حکومتگر مجذوب تبلیغات خود نمی بیند که خواست و اشتیاق مردم به نفرت بدل شده است. در این ها تنش ها زیاد می شود و کار اصلی حکومت این می شود که جامعه را در مقابل انفجار نفرت محافظت کند. چنین است که دور تسلسل استبدادی فرامی رسد. نسل به نسل با همین نمونه ها دست و پنجه نرم می کنیم. چنین است که هر نسل استبداد نو را با استبداد پیشین مقایسه می کند. درست یا غلط نشانه هائی می یابد که مدلل می سازد استبداد قبلی حسن هائی داشت که این یکی ندارد. نمایش یک ساعته دادگاهی به اسم دادگاه کیهان از شبکه چهار سیمای جمهوری اسلامی، باری بر بارهای موجود می افزاید. یک بار دیگر در دل ها می نشاند که به این عدالت چشم نباید داشت. نمایش هائی به اسم دادگاه پیشینه دارد، اگر نه در ایران در دوران استالین در همسایگی ایران و در بسیاری از کشورهای دیگر خوانده و نوشته شده است. با کدام نیرو دولتی که هیچ هنرمندی را با خود ندارد، هیچ شاعر نام آوری به همایشش تن نمی دهد، هیچ وکیل معتبری را نرنجیده نگذاشته، هیچ استاد معتبری در دانشگاه هایش نمانده مدت هاست که احساس می شود طمع از طبقه متوسط شهری و نخبگان بریده و پذیرفته که در دل اینان راهی ندارد و همه نگاه خود را به فقیران معصومی سپرده که منتظر سفرهای استانی هستند که دنبال کجاوه رییس بدوند بلکه چند هزار یا میلیونی مسکن دردهایشان بشود. اما نیک نظر کنند خواهند دید که دیگر چندان نمی دوند، جمع نمی شوند، سئوالاتی را می کنند که رییس را عصبانی می کند. و چنین است که می توان گفت متوسط جامعه هم به درک روشنی از علت عقب ماندگی خود رسیده، از همین رو روز به روز ناگزیر باید تبلیغات را خشن تر و ترساننده تر کرد و هیبت رعب را خوفناک تر.
اما جامعه جوان و متفکر ایران وقایع را کنار هم می نهد و از آن ها همان نتایج را می گیرد که تبلیغات دولتی قصد پوشاندنش را دارد. در روزی که ایران تقاضای عضویت در شورای حقوق بشر را پس گرفت، همان روزی که رییس دولت برای نشان دادن آن که حکومت منزوی نیست دست پیش پیرمرد بدنام و ورشکسته ای به نام رابرت موگابه دراز کرد و در دست های کسی که اسکناس دویست میلیارد دلاری چاپ کرده و تورمش بی سابقه در دنیاست سویج تراکتور گذاشت تا بلکه رای دولتش را در شورای امنیت بخرد، همان روزی که حکایت محاکمه کهریزکی ها به مضحکه ای بدل شده، همان روزی که معاون اول رییس دولت گفت خداوند نفت را کلید پیروزی ایرانیان قرار داد اما وزیر نفت پذیرفت که خریداری برای گاز نیست که تشکیل پرسروصدای اوپک گازی را از یاد برد و گفت گازمان را به چاه های نفت تزریق می کنیم، همان روزی که آقای رحیمی که از جانب هواداران دولت متهم به فسادست به ریاست کمیته مبارزه با فساد گماشته شد، همان روزی که او نیز مدیرکل سابق پارلمان در نهاد ریاست جمهوری را که به نمایندگان باج داده و از نماینده همین مجلس سیلی خورده بود به عنوان رییس دفتر خود برگزید، همان روزی که آقای علی آبادی که درباره معاملات خودش و فرزندانش گفتگوهاست که به شیاع رسیده است به معاونت آقای رحیمی گمارده شد، یعنی مبارزه با مفاسد اقتصادی که دولت می گفت و کیهان هم پامنبری اش را می کرد به سریال "اختاپوس" سپرده شده . و این همان روزهاست که خودشان خبر داده اند که درصد بزرگی از دختران دانش آموز دچار ناهنجاری جسمی [گفته اند اسکلتی] شده اند چون که به آن ها اجازه ورزش و تحرک در مدرسه داده نمی شود، وزیر گفته منتطر دویست میلیاردند که مدارس دخترانه محرم سازی شود. البته که تا محرم سازی نشده نمی شود به دخترکان اجازه ورزش داد در شهری که امام جمعه اش پیشنهاد ازدواج دختران دبیرستانی را می دهد.
البته که این "دشمن" است که فتنه کرده و مردم را ناراضی کرده. البته که تنها چاره اش این است که همه کار را به دست نظامیان بسپاریم و آن ها را در وضعیتی قرار دهیم که احساس کنند از "مردم" خط می زاید. نه مساله پیچیده نیست، درکش و حلش هم برای جامعه ایرانی دشوار نیست. تنها تاسفی می ماند در دل همه کسانی که به اصلاحات آرام دل بسته بودند و هواخواه تغییراتی نرم بودند. فقط اشکالش این است که آقایان چنان غره شده اند به تیترهای بزرگ نمائی شده خود از هیبت: موشک های بالستیک، تسخیر فضا و دلاوری سربازان امام زمان در دستگیری یک تروریست جوان تا رجزخوانی برای دفع فتنه ای که دست کم چهارده میلیون رای دارد، و چنان مغرور شده اند به جوانان بی کار مانده ای که پرسشنامه های تازه سردار نقدی را پر می کنند تا به هیات بسیج درآیند که دیگر هیچ چیز جلودارشان نیست، فحاشی به خانم عبادی و هر کس خیرخواه جامعه است بخشی از خشمی است که ناکارآمدی به جانشان افتاده است. دهان کجی به جامعه عقوبت های خود را دارد. تاریخ نخوانده اند وگرنه می دانستند که متراکم شدن نفرت، در حالی که یکی مانند آقای شریعتمداری هم پنجه هایش را گشوده و بر بینی گذاشته و مخاطبان را به سخره گرفته خود کار میلیون ها دشمن را می کند. آن ها که دوستانی چنین دارند هیچ نیازشان به دشمن نیست.

سبز مي مانيم، تا هميشه

بسپاریم بر سنگ مزارمان تاریخ نزنند؛ تا آیندگان ندانند بی‌عرضگانِ این برهه از تاریخ ما بوده‌ایم

آقای احمدی نژاد؛ خبر بدی برایت دارم! مهر رسید!

(عنوان نامه رندانی سیاسی مجید دری از اوین)

پوستر: شبنم مدد زاده را آزاد کنید

ابتدا شما را نادیده می گیرند. سپس به شما می خندند، بعد با شما مبارزه می کنند. آنگاه شما پیروز خواهید شد

(ماهاتما گاندي)

 

پوستر: شبنم مدد زاده را آزاد کنید

یاران دبستانیم با شما سخن می گویم، شما هایی که از فاجعه آگاه هستید و غم نامه مرا پیشاپیش حرف به حرف باز می شناسید. اکنون که قرار است زندگی تا پنج سال آینده زیر سنگ چین دیوارهای زندان برایم سرود بخواند با شما سخن می گویم. اکنون من منظر جهان را تنها از رخنه حصارهای بی عدالتی و ظلم می بینم و سهمم از زمین خدا سیم های خاردار و تپه های اوین و آسمان زندانی شده با سیم های خاردار است و این موج سنگین زمان است که بر من می گذرد. من با شما سخن می گویم. با این همه از یاد مبریم که " ما انسان را رعایت کرده ایم وعشق را."

آی هم کلاسی ها! ما نه تفنگ داریم نه چماق. ما تنها دلی کوچک داشتیم و عشق. عشق به انسانیت، عشق به بهاری که امسال برای دومین بار از پشت دیوارهای سرد اوین می گذرانمش.

شبنم مدد زاده

پوستر : شبنم مددزاده را آزاد کنید
کاری از دوست سبز
هر شهروند یک ستاد....هر ایرانی یک همراه
من، تو، او، ما ، شما، ایشان....همه رسانه هستیم ...
www.greenfriend.info

سبز مي مانيم، تا هميشه

بسپاریم بر سنگ مزارمان تاریخ نزنند؛ تا آیندگان ندانند بی‌عرضگانِ این برهه از تاریخ ما بوده‌ایم

آقای احمدی نژاد؛ خبر بدی برایت دارم! مهر رسید!

(عنوان نامه رندانی سیاسی مجید دری از اوین)

كاريكاتور خانواده درگير- بخش 111- كار را كه كرد ؟

ابتدا شما را نادیده می گیرند. سپس به شما می خندند، بعد با شما مبارزه می کنند. آنگاه شما پیروز خواهید شد

(ماهاتما گاندي) 

 

كاريكاتور خانواده درگير - بخش 111- كار را كه كرد ؟

سبز مي مانيم، تا هميشه

بسپاریم بر سنگ مزارمان تاریخ نزنند؛ تا آیندگان ندانند بی‌عرضگانِ این برهه از تاریخ ما بوده‌ایم

آقای احمدی نژاد؛ خبر بدی برایت دارم! مهر رسید!

(عنوان نامه رندانی سیاسی مجید دری از اوین)

طرح سبز - ميكروبهاي سبز

ابتدا شما را نادیده می گیرند. سپس به شما می خندند، بعد با شما مبارزه می کنند. آنگاه شما پیروز خواهید شد

(ماهاتما گاندي) 

 

طرح سبز - ميكروبهاي سبز

سبز مي مانيم، تا هميشه

بسپاریم بر سنگ مزارمان تاریخ نزنند؛ تا آیندگان ندانند بی‌عرضگانِ این برهه از تاریخ ما بوده‌ایم

آقای احمدی نژاد؛ خبر بدی برایت دارم! مهر رسید!

(عنوان نامه رندانی سیاسی مجید دری از اوین)

درگير 108- بيگانه به روايت درگيرها

 

ابتدا شما را نادیده می گیرند. سپس به شما می خندند، بعد با شما مبارزه می کنند. آنگاه شما پیروز خواهید شد

(ماهاتما گاندي) 

 

كاريكاتور بخش 108- بيگانه به روايت درگيرها

سبز مي مانيم، تا هميشه

بسپاریم بر سنگ مزارمان تاریخ نزنند؛ تا آیندگان ندانند بی‌عرضگانِ این برهه از تاریخ ما بوده‌ایم

آقای احمدی نژاد؛ خبر بدی برایت دارم! مهر رسید!

(عنوان نامه رندانی سیاسی مجید دری از اوین)

پوستر: نسرین ستوده را آزاد کنید

پوستر: نسرین ستوده را آزاد کنید

کاری از دوست سبز
به امید آزادی همه ی زندانیان سیاسی  

سبز مي مانيم، تا هميشه

بسپاریم بر سنگ مزارمان تاریخ نزنند؛ تا آیندگان ندانند بی‌عرضگانِ این برهه از تاریخ ما بوده‌ایم

آقای احمدی نژاد؛ خبر بدی برایت دارم! مهر رسید!

(عنوان نامه رندانی سیاسی مجید دری از اوین)

فتنه اقتصادی

چکیده : وقتی سرداران خسته از جنگ نرم، شکست انتخاباتی و سیاسی خود را به فتنه سیاسی تعبیر کردند و در پوشش جنگی موهوم، کرده ها و نکرده های خود را به پای این فتنه نوشتند؛ معلوم است که باید از اصطلاحی چون فتنه ی اقتصادی نگران شد که به حکم تجربه، کاربرد این واژه در نزد آقایان، نوعی اعتراف پیشاپیش به شکست است و این بار لابد در برنامه های اقتصادی دولت. نگران باید بود که فتنه ی اقتصادی، پیش از هر چیز نشان از وجود حفره ها و رخنه هایی است که در این برنامه وجود دارد و اصل فتنه ی اقتصادی همین بی برنامگی هاست.

کلمه- آل طاها: لابد شما هم بی خبر نیستید که چندی پیش لگوی یکی از روزنامه ها، توسط معاونت فرهنگی وزارت ارشاد مصداق جنگ نرم تشخیص داده شد و پس ار مدتی غوغا و جنجال، سرانجام آن روزنامه با اندکی تغییر و جابجایی در دو حرف لگوی خود را تغییر داد و – لابد – یکی از خاکریزهای دشمن در جنگ نرم توسط مقام عالی وزارت فتح شد.

و جالب آن که چند روز پیش همین روزنامه، تیتر اصلی خود را به جنگ نرم اختصاص داده بود و در کنار همان لگوی شیطانی – این تعبیر از همان مقام شیطان شناس است – آورده بود : «ماهواره ها و یارانه ها، میادین اصلی جنگ نرم».

قرار گرفتن کلمه ی یارانه ها در کنار ماهواره ها، ظاهراً اشتباه به نظر می رسید و خواننده برای لحظه ای گمان می برد احتمالاً اصل کلمه یارانه بوده و فکر می کرد که این روزنامه – مانند همان خطیب مشهور جمعه – یا تفاوتی برای یارانه و رایانه قائل نیست و در استفاده از آن سهل انگاری کرده است و یا مرتکب یک گاف مطبوعاتی شده و تنها یک اشتباه تایپی رخ داده و با جابجایی دو حرف ، رایانه به یارانه تبدیل شده است.

اما مروری بر متن خبر نشان می داد که تیتر روزنامه درست است و اشتباهی اگر هست – که هست ! – در اصل ِ بیانات و تعابیری است که سرداران جنگ نرم بکار برده اند و روزنامه آن را گزارش کرده است.

از شما چه پنهان، نگارنده هنوز به درستی نمی داند منظور این سرداران از جنگ نرم چیست و طرفین این جنگ موهوم کدام اند و برای مبارزه با آن چه باید کرد. اما وقتی می بیند کار از رایانه گذشته و به یارانه ها رسیده است و می شنود «فتنه ی اقتصادی در راه است» به سختی نگران می شود.

وقتی سرداران خسته از جنگ نرم، شکست انتخاباتی و سیاسی خود را به فتنه سیاسی تعبیر کردند و در پوشش جنگی موهوم، کرده ها و نکرده های خود را به پای این فتنه نوشتند؛ معلوم است که باید از اصطلاحی چون فتنه ی اقتصادی نگران شد که به حکم تجربه، کاربرد این واژه در نزد آقایان، نوعی اعتراف پیشاپیش به شکست است و این بار لابد در برنامه های اقتصادی دولت. نگران باید بود که فتنه ی اقتصادی، پیش از هر چیز نشان از وجود حفره ها و رخنه هایی است که در این برنامه وجود دارد و اصل فتنه ی اقتصادی همین بی برنامگی هاست. مگر نشنیده اید که مولوی چگونه از این فتنه یاد می کند:

ما در این انبار گندم مى‏کنیم                               گندم جمع آمده گم مى‏کنیم

مى‏ نیندیشیم آخر ما به هوش                       کین خلل در گندم است از مکر موش

موش تا انبار ما حفره زدست                          وز « فنش » انبار ما ویران شدست

اول اى جان، دفع شر موش کن                             و آنگهان در جمع گندم جوش کن

» نامه ژیلا بنی یعقوب به جعفری دولت آبادی - آقای دادستان! گاهی نیز دادستان ما باشید

چکیده : آقای دادستان! می دانم که این روزها اغلب با کسانی در تماس هستید که شما، رفتار و عملکردتان را تایید می کنند و در چنین شرایطی شاید انتقادهای روزنامه نگار منتقدی مثل من چندان اثرگذار نباشد.بدون اینکه امید زیادی به تاثیر گذاشتن و نتیجه گرفتن داشته باشم تنها به این خاطر برای شما نامه می نویسم که بگویم:آقای دادستان !گاهی نیز دادستان ما باشید.

حکم یک سال حبس قطعی و ۳۰ سال محرومیت از روزنامه نگاری برای ژیلا بنی یعقوب ، روزنامه نگار در شعبه ۵۴ دادگاه تجدید نظر استان تهران به تازگی تایید شده است. این روزنامه نگار مستقل  و شجاع  بارها به کشورهای منطقه خاورمیانه از جمله عراق و افغانستان و لبنان سفر کرده است و در مورد زندگی زنان و پناهندگان در زمان جنگ گزارشهایی نوشته است. یکی از دلایل قاضی پرونده برای محکومیت بنی یعقوب، سفر به کشورهای غربی ذکر شده است.

ژیلا بنی یعقوب در نامه ای که به تازگی در وبلاگ شخصی خود خطاب به جعفری دولت آبادی، دادستان تهران نوشته، از وی درخواست کرده است که گاهی نیز دادستان روزنامه نگاران مستقل و شهروندان معترض باشد و به حکم وی اعتراض کند.

به گزارش کلمه، متن کامل این نامه به شرح زیراست :

آقای جعفری دولت آبادی، دادستان تهران

من مثل شما دانش آموخته ی رشته حقوق نیستم، اما در حد اطلاعات عمومی هر شهروندی می دانم وظیفه دادستان تنها کشاندن روزنامه نگاران و یا دیگر شهروندان معترض به دادگاه نیست که وظیفه ستاندن داد روزنامه نگاران و شهروندان معترض را در مقابل دولت و حکومت نیز دارد.

آقای دادستان! می دانم که این روزها اغلب با کسانی در تماس هستید که شما، رفتار و عملکردتان را تایید می کنند و در چنین شرایطی شاید انتقادهای روزنامه نگار منتقدی مثل من چندان اثرگذار نباشد.بدون اینکه امید زیادی به تاثیر گذاشتن و نتیجه گرفتن داشته باشم تنها به این خاطر برای شما نامه می نویسم که بگویم:

آقای دادستان ! گاهی نیز دادستان ما باشید.

چند سالی است که به صورت عملی همکاران محترم شما در دولت و قوه قضاییه، ما روزنامه نگاران مستقل را از اشتغال در حرفه روزنامه نگاری محروم کرده اند و این اتفاق برای من فرصت مضاعفی را برای مطالعه بویژه مطالعه تاریخ معاصر ایران فراهم آورده است.این روزها خاطرات خودنوشت زندانیان سیاسی دوران شاه را می خوانم و شگفت انگیزتر از هرچیز دیگر در این خاطرات برای من این است که حتی رفتار نگهبان ها و زندانبان های رده پایین نیز ثبت شده است .زندانیان پس از چند دهه رفتار نیک یک نگهبان را در یک زندان دور افتاده ستایش می کنند و یا رفتار ناپسند یک زندانبان را در زندان قصر و اوین در مقابل چشمان نسل آینده که ما باشیم قرارمی دهند.بنابراین بعید است که تاریخ رفتار دادستان تهران را ثبت نکند.

در چند ماه گذشته، چندین بار با شما ملاقات داشتم و هربار شما با حسن رفتار برخورد کردید و با صبوری کامل حرفهای من را شنیدید و هر بار تاکید کردید که سی سال محرومیت از حرفه روزنامه نگاری که توسط قاضی پیرعباسی برای من صادر شده، حکم عجیبی است که با موازین حقوقی همخوانی ندارد و وعده دادید که این حکم در دادگاه تجدیدنظر حتما شکسته خواهد شد.

من نیازی نمی بینم به عنوان یک روزنامه نگار برای شما که دانش آموخته رشته حقوق در مقطع دکترا هستید توضیح بدهم که در سراسر نظام کیفری ایران، حکم به محرومیت دائمی یا طولانی مدت، حتا اگر تنها یکی از "حقوق اجتماعی "را در بربگیرد در مقام مجازات امکان پذیر نیست. من نیازی نمی بینم که استدلال بیاورم صدور چنین حکمی با موازین حقوقی خود جمهوری اسلامی نیز هم خوانی ندارد چرا که اطمینان دارم شما بهتر از من می دانید.شاید این جمله من برای بسیاری از همکاران شما قابل درک نباشد اماشاید برای شما قابل درک باشد :

«من با روزنامه نگاری زندگی می کنم نه با روزنامه ها »

هرچه هست، من نگران آینده حرفه ای خودم نیستم که خوب می دانم قاضی محترمی که چنین حکمی را صادر کرده هیچ شناختی از حرفه روزنامه نگاری درگذشته و حال ندارد و تصوری از تحولات روزنامه نگاری در آینده نیز ندارد و مهم تر از همه، نمی داند که در دنیای امروز هیچ کس نمی تواند برای پنج سال یا ده سال یا سی سال آینده ی حرفه ای یک انسان تصمیم بگیرد. اصلا این طور قاضی ها چه می دانند روزنامه نگاری پنج سال یا دهسال یا بیست سال آینده چگونه است؟شاید قاضی هایی که چنین احکامی را صادر می کنند، حتی به یاد نیاورند که کسانی در همین دو-سه دهه قبل قانونی را در ایران تصویب کردند که شهروندان برای خریداری دستگاه فاکس و ارسال نمابر نیازمند دریافت مجوز بودند و داشتن یک دستگاه ویدیو آرزویی دست نیافتنی برای شهروندان این کشور بود و هرگز تصویب کنندگان و مجریان این قوانین روزی را تصور نمی کردند که شهروندان در خانه های خود به جای استفاده از فاکس به راحتی خواهند توانست به هرجای دنیا ایمیل بفرستند و به راحتی امواج صدها رسانه ی دنیا را از طریق گیرنده های کوچک ماهواره و کامیپوترشان دریافت کنند و ارتش سایبری با میلیاردها تومان بودجه برای ارسال پارازیت و ایجاد فیلتر، از کودکان و نوجوانانی که هر روز با فیلترشکنی جدید به جنگ شان می روند شکست بخورند.

بنابراین آقای دادستان! اگر چند سال بعد من بودم و شما نیز بودید ، به یادتان خواهم آورد که همچنان که برخی از قاضی ها و دولتمردان ده سال قبل تصوری درست از امواج رسانه های ماهواره ای یا دنیای نت نداشتند، هیچ تصوری نیز از روزنامه نگاری آینده ندارند .

تنها برای ثبت در تاریخ است که حکم صادره از سوی قاضی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب را برای شما مرور می کنم تا اگر روزی یک دانشجوی حقوق یا تاریخ در باره دوران دادستانی شما تحقیق می کرد، ببیند احکام در این دوره چقدر حقوقی نوشته می شدند!

قاضی پیر عباس در بند اول حکم صادره اش ، به قول خودش برای اینکه ثابت کند کار من روزنامه نگاری نبوده بلکه تخریب به تمام معنا بوده چنین نوشته است :

«آیا توجه دول غربی و اعطای بورس تحصیلی و دعوت از وی(ژیلا بنی یعقوب) برای مسافرت به آن کشورها جهت حرفه روزنامه نگاری است، آیا فقط متهم پرونده مشغول حرفه روزنامه نگاری است؟ آیا دنیای استعمار گر غرب بدون هدف هزینه می کند؟ آن هدفی که دنیای غرب برای آن هزینه می کند چیست؟ و از کجا تشخیص داده که خانم بنی یعقوب غرب را به آن هدف نزدیک می کند.»

من از لحن حقوقی ! این حکم می گذارم و فقط به محتوایش می پردازم : یکی از مصادیق اتهامی اعطای بورس به من از سوی دانشگاه های غربی ذکر شده است. گرچه اعطای بورس از سوی دانشگاه های دنیا جرم تلقی نمی شود و همه ساله تعدادی از دانشجویان ،متخصصان و استادان دانشگاه و حتی وابستگان دولت ایران از بورس های تحصیلی دانشگاههای غربی استفاده می کنند، با این همه اما من هیچ بورسی را از هیچ دانشگاهی نپذیرفته و در بازجویی ها نیز بارها این موضوع را اعلام کرده ام .منظور قاضی از این جملات تنها این است که یکی –دو دانشگاه اروپایی به من پیشنهاد بورس داده و البته من نپذیرفته ام.حالا این شد جرم؟

یکی دیگر از مصادیق مجرمانه، دعوت کشورهای غربی از من برای سفر به آن کشورها بوده است .من از سوی وزارت خارجه ژاپن و وزارت خارجه فرانسه به این کشورها دعوت شده بودم که حاصل آن نوشتن مقالاتی در باره زندگی مردم آن کشورها بویژه زنان در این کشورها در روزنامه یاس نو بوده است و هیچ کدام از این سفرها اهداف سیاسی نداشته و هیچ گونه فعالیت سیاسی در طول سفر نداشته ام .

وزارت خارجه فرانسه هرساله از روزنامه نگاران سراسر دنیا از جمله ایران برای یک سفر کوتاه به فرانسه دعوت می کند و جالب این است که نه فقط در ایران از روزنامه نگاران اصلاح طلب که بارها از روزنامه نگاران روزنامه های دولتی و حتی اصولگرا نیز دعوت کرده و این روزنامه نگاران نیز به این دعوت پاسخ مثبت گفته اند.

وزارت خارجه ژاپن نیز چند سال پیش در قالب پروتکلی از من برای سفر به این کشور دعوت کرد. پروتکلی که بر اساس آن دولت جمهوری اسلامی ازشش زن ژاپنی و دولت ژاپن نیز از شش زن ایرانی برای سفر به کشورهای متبوع شان دعوت کردند .من یکی از آنها بودم و پنج نفر دیگر یک زن کارگردان ،یک زن عکاس ،یک زن مجسمه ساز و یک زن بازیگر و یک زن موسیقیدان بودند.کجای سفر شش زن فعال ایرانی در جهت اهداف استکبار است ؟همچنان که درمطالبی که تحت عنوان سفر به ژاپن در روزنامه یاس نو نوشتم زنان ژاپنی بارها به ما گفتند" ما باور نمی کردیم زنان ایرانی با وجود حجاب می توانند کار و پیشرفت کنند." در واقع این زنان در حد توان خود به عنوان سفیران فرهنگی ایران دیدگاههای کلیشه ای رایج را درباره زنان ایرانی شکستند.علاوه براین چنین سفرهایی در روابط فرهنگی بین ملل رایج است .

آقای دادستان !

گرچه سفر به کشورهای غریی و تهیه گزارش از غرب برخلاف قانون نیست اما بیشترین سفرهای من نه به کشورهای غربی که به کشورهای خاورمیانه و منطقه از جمله عراق، افغانستان و لبنان در دوران جنگ در این کشورها بوده است و صدها گزارش در باره مصائب مردم افغانستان و عراق در دوران جنگ و اشغال نوشته ام که در روزنامه های نوروز ،یاس نو ،همشهری ، وقایع اتفاقیه و سرمایه و … به چاپ رسیده است و با یک جستجوی ساده در اینترنت قابل دسترسی برای قضات یا کارشناسان وزارت اطلاعات است .

اگر سفر به کشورهای غربی از نظربازجویان و قاضی های جمهوری اسلامی در جهت شغل روزنامه نگاری تلقی نمی شود .شاید سفر به لبنان در این چارچوب تلقی شود! اما معلوم نیست چرا قاضی محترم پرونده از این موضوع در پرونده می گذرد ؟من از نخستین روزنامه نگاران ایرانی هستم که از اردوگاههای فلسطینی صبرا و شتیلا گزارش تهیه کرده ام .این گزارش ها در روزنامه های نوروز و یاس نو به چاپ رسیده است .

جناب قاضی پیرعباسی در بند دوم حکم صادره علیه من که منجر به صدور یکسال زندان قطعی و سی سال محرومیت از حرفه روزنامه نگاری شده، نوشته است:

«آیا همکاری وی (ژیلا بنی یعقوب) با روزنامه های تعطیل شده توسط محاکم قضایی حکایت از انجام وظیفه حرفه روزنامه نگاری دارد. بله در دیدگاهی که راه صواب را تقابل با حکومت اسلامی می داند چنین است؟»

دوباره از لحن حقوقی این بند از حکم قضایی می گذرم و فقط به این نکته بسنده می کنم من زمانی در روزنامه های اصلاح طلب فعالیت می کردم که با مجوز دولت منتشر می شدند و اساسا همکاری با روزنامه های تعطیل شده غیرممکن است. اما آیا باید قصاص قبل از جنایت می کردم؟ و در زمانی که این روزنامه ها با مجوز دولت منتشر می شدند با پیش بینی تعطیلی شان از همکاری با آنها خودداری می کردم.اگر چنین است چرا از ابتدا دولت اقدام به صدور مجوز برای این نشریات می کند ؟

توجه شما را به بند دیگری از حکم تاریخی قاضی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب جلب می کنم:

«آیا تهیه مقاله با عنوان مجلس حرم سراها و حرم سرانشین ها و اعلام این خبر کذب که ۵۰ درصد نمایندگان مجلس هشتم دارای دو زن می باشند ! جزو وظایف روزنامه نگاری است ؟ اولا طبق قوانین کشور تعدد ازدواج مجاز است ثانیا در آن مقاله پیش گویی هایی تا گرفتن زن چهلم شده و این جزء تخریب چهره مجلس در اذهان عمومی چیز دیگری نمی باشد.»

آقای دادستان جالب است بدانید که این مقاله ی" مجلس حرم سراها و حرم سرانشین ها " اساسا نوشته من نیست و در بازجویی بارها این موضوع را توضیح داده ام .کارشناس پرونده مقاله ای را به عنوان مدرک جرم علیه این جانب به عنوان مستند اتهامی ارائه کرده که اصلا نوشته من نیست . حتی در سایت من نیز منتشر نشده است . بلکه این مقاله نوشته خانم شکوه میرزازادگی است که در آن اسمی از من آورده است.من در بازجویی ها بارها گفته ام که این مقاله توسط من نوشته نشده و من نمی توانم مانع از این بشوم که دیگران هیچ اسمی از من در مقاله شان نیاورند. اما بازجو بدون توجه و بدون ارائه هیچ دلیلی و صرفا به خاطر سنگین کردن پرونده، مقاله ای را که نه نویسنده اش من هستم و نه در سایت من منتشر شده ، به عنوان مقاله ی من ارائه کرده است و قاضی پرونده نیز بر همین اساس حکم صادر کرده است.ظاهرا دلیل راه یافتن این مقاله به پرونده این است که کارشناس اسم من را در یک موتور جستجو سرچ زده است و هرجا که نام من آمده ،با خوشحالی از آن پرینت گرفته و داخل پرونده گذاشته است .چون فکر کرده هرجا اسم من هست یعنی من در تهیه آن نقشی داشته ام.کاش که بازجوها کمی بیشتر با علوم امروزی از جمله نت آشنایی داشتند .

آقای دادستان! شما فقط تکلیف همین یک نکته را روشن کنید که چرا مقاله ای که نوشته من نیست به عنوان یکی از دلایل صدور حکم برای اینجانب قرار گرفته است؟

اشاره دیگر قاضی پیرعباسی نیز نه به مقاله من که به مقاله خانم فخرالسادات محشتمی پور است که من به نقل از وبلاگ شخصی ایشان در وبلاگم منتشر کرده بودم . خبری که در آن گفته شده بود ۵۰ نماینده مجلس هشتم دو زن دارند و نه ۵۰ درصد و این موضوع را من بارها برای بازجوی محترم توضیح دادم اما نمی دانم آیا متوجه نمی شدند که ۵۰ نفر با ۵۰ درصد فرق دارد یا نمی خواستند که متوجه بشوند؟

حکم قاضی پیرعباسی بندهای دیگری نیز داردکه مبتنی بر گزارش هایی است که من از تجمع و متینگ های هواداران کاندیداهای رقیب احمدی نژاد از جمله زنجیره سبز انسانی از میدان راه آهن تا میدان تجریش و همین طور گزارش هایی است که از چمد تجمع اعتراضی مردم در روزهای پس از انتخابات پر مناقشه خرداد ۸۸ تهیه کرده بودم.قاضی این گزارش ها را مصداق توهین به رییس جهور تلقی کرده و بر اساس آن حکم صادر کرده است و از سوی دیگر همین مقالات در پرونده ای جداگانه برای دادگاه مطبوعات ارسال شد تا در آنجا نیز به اتهام توهین به رییس جمهوری دوباره مورد محاکمه قرار بگیرم.

مایلم دوباره بگویم که آقای دادستان!گاهی دادستان ما نیز باشید .خودتان به این حکم ناعادلانه قاضی اعتراض کنید.به قول نخستین دادستان انقلاب « این مناصب غنیمت نیست، آزمون آخرت است .»اجازه بدهبد!سالها بعد شما را دادستانی توصیف کنند که گاهی دادستان مردم نیز بوده اید،دادستان روزنامه نگاران مستقل و شهروندان معترض

پیش از شما / به سان شما / بیشمارها /

با تار عنکبوت / نوشتند روی باد /

کین دولت خجسته ی جاوید زنده باد! /*

با تشکر

ژیلا بنی یعقوب -نهم آبان ماه