متن پیاده شده روز چهارشنبه ۱۸ شهریور ۱۳۸۸ - محسن سازگارا

 

چهارشنبه 18 شهریور88 و9سپتامبر 2009

 

سلام

 

تمام بحث امروز را به راه پیمایی روزقدس اختصاص می دهیم

 

ابتدا این را بگویم که سوالات متعددی هست درباره این که حکومت ممکن است با روز قدس وحرکت مردم چه بکند.

 

یکی این است که حکومت ممکن است عطای این روز را به لقایش ببخشد ومراسم را به بهانه ای تعطیل کند. همان طور که گفتم ماهم متقابلا داریم بررسی می کنیم که اگراین طور شد آیا توی خیابان برویم یا نه؟ به احتمال زیاد می رویم و به تعطیل مراسم ازطرف حکومت توجه نکنیم. احتمال دومی که ایده آل حکومت هم هست این است که حکومت تلاش کند تا جمعیت برای این مراسم کم بیاید و حتی روزشنبه بین روز قدس روزعید فطر را تعطیل اعلام کند تا مردم با استفاده از سه روز تعطیلی به مسافرت بروند به امید این که درتظاهرات کم شرکت کنند. غافل ازآن که مردم در هر کجا و درهر شهری باشند می توانند درراه پیمایی شرکت کنند. اما احتمال بیشترکه خیلی محتمل است این است که حکومت می خواهد وحشت ایجاد کند. کاری که دردو ماه گذشته کرده و امیدواراست که با این کار مردم بترسند و به خیابان ها نیایند. اگر جمعیت کم باشد با گرفتن تصویرهای از راه دور، اون تعدادی را هم که آمده اند از خودشان نشان دهند. حواسمان باشد که این حضور میلیونی و اقیانوس وار ما است که هر وقت آمده ایم، حکومت امکان جلوگیری و برخورد را نداشته است.

 

اما بیاییم به سراغ پیشنهاداتی که خود شما برای روز قدس مطرح کرده اید و من آن ها را دسته بندی کرده و با مشاورین در میان گذاشته ام و خدمتتان ارائه می کنم. پیشنهادهایی ساده برای روز قدس:

 

1-   شناختن مسیر راه پیمایی، مسیرهایی که حکومت اعلام می کند را بهتراست چند روز قبل از راه پیمایی برویم و بشناسیم. چهار راه ها، ساختمان های بلند و نقاطی که برای کارهایمان احتیاج داریم.

 

2-   بخشی ازحرکت ما استقرار درمکان های مناسب برای تهیه فیلم وعکس است ویا پایین ریختن اعلامیه وکاغذ سبزوچیزهای دیگر. فیلم و عکس بسیارمهم است چون اگرحکومت بخواهد با فیلم های خودش حرکت ما را مصادره کند، این فیلم وعکس ما است که به دنیا هم می رسد واورا رسوا می کند. دنیا هم منتظرحرکت روزقدس ملت ایران وفیلم وعکس های آن است.

 

3-   جدا نشدن ازیکدیگر، حداقل بیست نفر و اگربیشترهم باشد تا پنجاه نفر بهتراست. زن و مرد، پیر و جوان باید در کنارهم حرکت کنند. به خصوص جوان ها که با زنجیرکردن دست هایشان به یکدیگر، کاری که نسل ما درجریان انقلاب اسلامی هم می کرد، می توانند از دیگران محافظت هم بکنند. نمونه خیلی خوب این کار را بچه های کره جنوبی انجام داده اند. وقتی ما خواهر و برادر و زن وشوهر و دوست و آشنا باهم حرکت بکنیم، یک وجه تمایزی هم با طرفداران احتمالی حکومت خواهیم داشت. چون آن ها احتمالا خانواده ها وزن ومرد را جدا ازیکدیگرحرکت می دهند. اگرکسی هم از جمع جدا بیفتد بلافاصله با ید کمک کنیم تا به جمع بپیوندد. گرگان درنده ممکن است دنبال افراد تنها بگردند تا شکارش بکنند.

 

4-   آوردن اتومبیل ها، کسانی که اتومبیل دارند ونمی خواهند پیاده درتظاهرات گذشته برای ما بسیارمفید بوده است. چون حداقل خاصیتش این بوده که می توانسته ترافیک ایجاد کند ونگذارد که سرکوبگران جا به جا شوند. آوردن اتومبیل توسط آدم ها خودش یک حضورهم هست که با بوق زدن و ویV نشان دادن می توان به تظاهرکنندگان پیوست. ضمن آن که چون مقصد نهایی تمام مسیرهای راه پیمایی روز قدس محل نماز جمعه است و ممکن است مسیرهای منتهی به نماز جمعه را ببندند، اتومبیل ها می توانند در مسیرهای دیگر برای تظاهرکنندگان تامین به وجود آورند و با این روش پخش بشویم در سطح شهر و ازتاکتیک تظاهرات پراکنده استفاده کنیم.

 

5-   سرساعت آمدن، وقتی مثلا ساعت ده برای شروع راه پیمایی اعلام می شود، سعی کنیم سرساعت بیاییم. ممکن است کسانی حوصله نداشته باشند که تمام مسیررا راه پیمایی کنند وبه طرف مقصد نهایی بروند یا ابتدا بیایند و یک بررسی عمومی از اوضاع بکنند. آن چه که مهم است این است که اگر خیلی دیر بیاییم، آن ها که سروقت آمده اند با مشکل مواجه می شوند و کاری نمی توانند بکنند تا دیگران هم بیایند. وقت نشناسی ما ایرانی ها ممکن است کار دستمان بدهد. مهم این است که سر وقت ازمنزل بیرون بیاییم.

 

6-   ندادن دستگیری، اگرپلیس یا نیروهای دیگر بخواهند با کسی برخورد کنند روشی که قبلا هم تمرین کرده ایم موثر است. یعنی آن که دیگران به کمک آن فرد بروند و با پلیس شروع به صحبت و برخورد کنند تا فرصتی پیدا شود و آن فرد فرار کند. معذلک اگر کسی دستگیر شد و به داخل ماشین های مخصوص برده شد، در کشورهای دیگر از روش مثلا خوابیدن جمع زیادی جلوی ماشین و جلوگیری ازحرکت آن استفاده کرده اند تا دستگیرشدگان را نجات دهند. تا آن جا که ممکن است باید از دستگیری دادن جلوگیری کرد.

 

7-   نکته آخر، داشتن علامت های جنبش مثل شال سبز یا دستبند سبز و امثالهم است. از همه واجب تر عکس شهدای جنبش است. فعالین می توانند این علامت ها را همراه داشته باشند و وقتی خطری نیست نشان دهند. اگر چه همان ویV نشان دادن هم کافیست ومنظورمارا برآورده می کند. صف ما را هم ازحکومتی ها جدا می کند. درکشورهای دیگرهم مساله نشان دادن عکس شهدا بسیارموثر بوده است.

 

تا فردا شاد وپیروز وموفق وسرافراز باشید.

 

به امیدپیروزی ایران وایرانی