بیانیه جمعی از فعالان دانشجویی دانشگاه شیراز پیرامون حوادث 13 آبان 88
11:50 صبح یکشنبه، 17 آبان 1388
جمعی از فعالان دانشجویی دانشگاه شیراز بیانیهای پیرامون حوادث 13 آبان 88 به این شرح صادر کردهاند:
آبان امسال با رنگ و بویی متفاوت از هر سال آغاز شد و به پایان رسید. آنچه در تمامی این سال ها حاکمیت بر آن تاکید داشته، وجه ضد استکباری و ضد استعماری این مراسم بوده تا وجه ضد استبدادی آن. اما امسال مردم این سرزمین با توجه به وقایع بعد از انتخابات از این فرصت که امام خمینی (ره) برای آن ها فراهم آورده بود برای فریاد زدن مظالمی استفاده کردند که به ایشان رفته بود. مگر فلسفه جمهوری اسلامی بر همین قرار نگرفته بود؟!
امروز در حالی به حوادث 13 آبان 58 می نگریم که معماران و صاحبان اصلی آن تحت شدیدترین هجمه ها قرار دارند. آن ها را متهم به رابطه با آمریکا می کنند و خود بر سر میز مذاکره با آنان می نشینند. مردمی که تنها سلاح آن ها بغض فروخورده و فریادی در گلوست را متهم به اغتشاشگری می کنند و خود با باتوم و چماق و زنجیر به جان مردم بی پناه می افتند. ما را چه شده؟! حکومتی که داعیه دار عدل علی است را چه شده؟!
مگر علی نبود که به مالک زنهار داد مبادا مردم از سخن گفتن مستقیم با تو در هراس باشند. مگر علی نبود که در دادگاهِ شکایت مردی یهودی از او، سعی در ناشناخته ماندن خود کرد مبادا حقی ناحق شود. گویا سخن او را فراموش کرده اند که مردم هم بر حکومت حقی دارند و شاید حق و سهم مردم از حکومت را تنها چماق و باتوم و زنجیر و هتک حرمت پنداشته اند. هیهات من الذله. فرزندانی که امروز در بازداشتگاه ها و زندانها به جرم راهپیمایی در 13 آبان دربندند فرزندان همان پدران و مادرانی اند که روزهای انقلاب در خیابان ها بودند و آنچه و آنکه را خود می خواستند بر مسند حکومت نشاندند اما آیا باور می کردند که سه دهه بعد تمام تلاش آن ها برای رهایی از زور و استبداد را نادیده بگیرند و با همان زبان با آن ها سخن بگویند؟
امسال در دانشگاه شیراز در مراسم 13 آبان فاجعه ای به وقوع پیوست که تصور آن در ذهن هر انسانی به سختی ممکن است. حمله وحشیانه نیروهای لباس شخصی که در پناه نیروی انتظامی بودند شنیع ترین بی حرمتی ها را رقم زد. جالب اینجاست در حالی تشکل های دست نشانده از حمله کنندگان به عنوان عده ای از مردم که به مقدساتشان توهین شده! نام می برند که آن ها مسلح به گاز اشک آور، باتوم و انواع سلاح های سرد بودند.
آیا مضحک نیست که تجمع عده ای از دانشجویان در صحن دانشگاه به سرویس های جاسوسی آمریکا و اسرائیل نسبت داده می شود و حمله وحشیانه گروهی چماق دارِ گازاشک آور پراکن! که در پناه نیروی انتظامی یورش ویرانگر خود را سامان می دهند، خودجوش و بدون برنامه تلقی می گردد؟ چگونه است که از برخورد با دانشجویان بی پناه سخن به میان آورده می شود و هیچ صحبتی از کشف و مجازات عاملین این فاجعه به میان آورده نمی شود؟ آیا وظیفه مامورین انتظامات و حراست در دانشگاه تنها ترساندن دانشجویان است؟
پس مسئولیت حراست از دانشجو و حریم مقدس دانشگاه به عهده کیست؟ آیا دوربین های امنیتی مخفی و غیر مخفی در دانشگاه تنها برای اعمال فشار و شناسایی دانشجویان قرار داده شده؟ فیلم های این دوربین ها خود رسوا خواهد کرد هر که در او غش باشد. مسئولین دانشگاه که با نیرنگ و دروغ دانشجویان را فرزندان خود می نامند اما در عمل به هر بهانه واهی به اعمال زور و فشار بر دانشجویان می پردازند کجا بودند زمانی که عده ای از خدا بی خبر بر سر دختران و پسران بی پناه می کوبیدند؟ اینان صحبت از بی قانونی می کنند حال آن که چشم خود را بر روی اصول و حقوق مصرح مردم در قانون اساسی بسته اند. احکام بی شرمانه دادگاه های نمایشی را عین قانون می دانند و اگر حکمی در دادگاه بر علیه آن ها صادر شود آن را بی قانونی می شمارند. بی شرمی و وقاحت تا به کجا؟
بیانیه پر از نیرنگ و دروغ تشکل های معلوم الحال و دست نشانده به خوبی نشان از این واقعیت دارد که این گروه با آگاهی از عملکرد خود سعی در فرافکنی داشته تا شاید اذهان دانشجویان را از عملکرد ننگین خود منحرف کنند. اما دریغ از این که حنای آن ها دیگر رنگی ندارد و تهدید و ارعاب آن ها دیر زمانی است که اثر خود را از دست داده.
متعاقب حوادث فوق الذکر اعلام می داریم که ما دانشجویان دانشگاه شیراز خواستارِ: 1- آزادی بی قید وشرط گروگان گرفته شدگان روز 13 آبان در دانشگاه، 2- برخورد قاطع با مسببین حمله به کوی دانشگاه، 3- ارائه تضمین از سوی مقامات استان و دانشگاه مبنی بر عدم تکرار فجایعی این چنینی در آینده، 4- دلجویی و پی گیری وضعیت آسیب دیدگان در وقایع اخیر، و در نهایت 5- پاسخگویی مسئولین دانشگاه نسبت به حوادث اخیر؛ هستیم و ذره ای از خواسته های خود عقب نخواهیم نشست.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر