متن پیاده شده روز چهارشنبه 16 تیر 1389

متن پیاده شده روز چهارشنبه 16 تیر 1389
  

سلام،

چهارشنبه 16 تیر 89، 07 جولای 2010 میلادی

امروز در مورد 8 موضوع صحبت می کنیم.

موضوع اول اعتصاب بازار طلا فروشها، بازار پارچه فروشها، سراجها و نساجها در بازار بزرگ تهران است که قبلاً هم بازاریها به مالیات بر ارزش افزوده اعتراض کرده بودند و به افزایش مالیات اعتراض داشتند به دلیل رکود اقتصادی که در کشور هست ودرآمدی ندارند، وضع اصناف خوب نیست و نکته جالب این است که به محض اینکه روز گذشته، روز سه شنبه بازار تهران دست به اعتصاب زدند دولت عقب نشینی کرد و کمیسیونی از وزارت اقتصاد و وزارت بازرگانی و نماینده اصناف تشکیل داد و اعلام کردند که در واقع اشتباه شده که گفتند 70 درصد افزایش مالیات و 30 درصد بیشتر افزایش مالیات نیست. من از این نکته می خواهم این نتیجه را بگیرم که خط جنبش در واقع این است که در مقابل هر افزایش مالیاتی، هر افزایش قیمت خدمات و سرویسهای دولت، هر گرانی که انجام بدهند بایکوت کردن، تحریم کردن، نافرمانی کردن و اعتصاب کردن در نهایت راهکاری است که پیش پای جنبش قرار دارد و به خوبی هم در حادثه دیروز بازار تهران هم دیده شد که دولت چقدر شکننده است و بلافاصله عقب نشینی می کند. در این خصوص باز هم روزهای آینده صحبت می کنیم.

نکته دوم اینکه صدها نفر از کارکنان شرکت ساختمانی نصب وابسته به شرکت پالایش آبادان دست به اعتصاب زدند، حقوق معوقه و مطالباتشان را می خواهند به دنبال اعتصابی که هفته گذشته هم داشتند.

نکته سوم اینکه کمیسیون امنیت پرواز اتحادیه اروپا لیست جدیدی از هواپیماهای شرکت ایران ایر را که اجازه پرواز به اروپا را ندارند اعلام کرده و به این ترتیب از مجموع 67 هواپیمای شرکت ایران ایر فقط 23 تا اجازه پرواز در خطوط اروپایی را دارند. به اضافه این مشکل مسئله سوخت هم که تحویل سوخت جت هم که پاره ای مقامات فرودگاهی کشورهای مختلف گفته بودند که ما جلوگیری نداریم ولی در واقع شرکتهای نفتی مشکل دارند برای اینکه سوخت به هواپیماهای ایرانی بدهند اولین آن هم شرکت بریتیش پترولیوم است که رسماً اعلام کرده، و این هم به مشکلات هواپیمایی ایران اضافه شده.

نکته چهارم اینکه آقای جلیلی دبیر شورای امنیت کشور در صحبتی که کرده در واقع عقب نشینی کرده و دنبال مذاکره با کشورهای 5+1 می گرده، ایشان البته 6 شرط را اعلام کرده که در واقع بیشتر مصرف داخلی دارد و برای تبلیغات داخل است که بگویند ما عقب نشینی نکردیم ولی به دنبال آقای بروجردی رئیس کمیسیون امنیت مجلس که گفته بود ما اصراری نداریم اورانیوم 20 درصدی تولید کنیم اگر دنیا سوخت راکتور تهران را تامین بکند، این صحبتهای آقای جلیلی هم عقب نشینی آشکار است و نشان میدهد که چقدر کودتاچیان شکننده اند و چه زود سعی می کنند که عقب نشینی کنند بلکه بتوانند از فشار تحریمها جلوگیری کنند، اما مشکل برای کودتاچیان این است که یک بخش از تحریمها علیه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است و بخشی هم معطوف هست به کسانی که در سرکوب مردم دست داشتند و نقض حقوق بشر در ایران کردند.

نکته پنجم اینکه آقای توکلی نماینده مجلس در نطقی که در مجلس شورای اسلامی کرده حملات تندی را به آقای احمدی نژاد کرده، متن کامل صحبت ایشان که در مجلس وقت نداشته صحبتهایش را بکند در سایت الف موجود است اما یکی دو نکته صحبت ایشان به نظرم جالب است یکی اینکه ایشان استناد به قانون اساسی کرده که با یک سوم امضای نمایندگان مجلس و تصویب دو سوم مجلس رئیس جمهوری در واقع استیضاح می شود و عزل می شود. سعی کرده ایشان بگوید که مجلس در راس امور است و قانون را آقای احمدی نژاد رعایت نمی کند. همینطور اشاره ای ایشان کرده به سعید مرتضوی بدون ذکر نام که در واقع در پرونده کهریزک متهم اصلی است ولی خبری از محاکمه و محکومیت او نیست، همینطورهم آقای رحیمی معاون رئیس جمهوری که مقصر اصلی پرونده شرکتهای بیمه است، یک عده توی زندان هستند اما مقصر اصلی آزاد است. ایشان در واقع حرفهایی را زده که تهش این است که از گردنکشی دولت آقای احمدی نژاد و بهتر بگوییم نظامی ها و کودتاچیان ابراز ناراحتی کرده. باید به آقای توکلی گفت آنروزی که از کودتا و کودتاچیان دفاع می کردید باید می دانستید که به اینجا می رسد که کسانی که اسلحه پشتیبانشان است و سرشان هم در بیت رهبری است، برای مجلس هم پشیزی ارزش قایل نیستند و در واقع توی سر وکلای مجلس می زنند. آقای مطهری هم البته اعلام کرده که فراکسیون جدیدی را در مجلس تشکیل خواهد داد لابد فراکسیون مخالفین دولت و دنبال این است که با اقلیت اصلاح طلب مجلس هم تفاهم بکنند اما به نظر من مجلس امتحان خودش را در همین قانون دانشگاه آزاد پس خواهد داد که آیا بعد از رد کردن شورای نگهبان و نامه رهبر می خواهد روی حرف خودش پافشاری کند یا نه که کاملاً بنده بعید می دانم که این آقایان وکلا بایستند و در سایر موارد.

نکته هفتم اینکه آقای خامنه ای سیاستهای الگوی مصرف را طی نامه بلندی ایشان ابلاغ کرده به دولت و اصل همه این روده درازیهای این نامه انتهایش در واقع این است که ایشان گفتند که الگوی مصرف باید عوض شود و در واقع نگرانی از کمبودها ابراز کرده آقای خامنه ای پیشاپیش و مردم را دعوت کرده به کم مصرف کردن به قول سعدی که ترک دنیا به مردم آموزند، خویشتن سیم و زر بیاندوزند. باید به آقای خامنه ای گفت اگر واقعاً مردم را به کم مصرف کردن دعوت میکنید از دور و بریهای خودتان شروع کنید، شرکتهایی که دست سپاه است، ژنرالهای فاسدی که در تمام کشور حضور دارند، هر وقت توانستید از اینها امکانات مالی را بگیرید آنوقت ممکن است مردم باور کنند.

نکته بعدی خبر تکان دهنده ای است که فعال سندیکایی شرکت واحد آقای امیر خرازی که چند سال است از کار بیکار شده و اتوبوس شخصی داشته که به همراه سه نفر دیگر از اخراج شده های شرکت واحد و فعالین سندیکایی برای امرار معاش خودشان با آن اتوبوس کار می کردند، چهارشنبه گذشته ربوده شده و به آتش کشیده شده و معلوم شده در اسلامشهر جنوب تهران و معلوم شده که این کار توسط سپاه انجام شده. یعنی اوج بی شرافتی که این آقایان وقتی با مخالفین برخورد می کنند حتی به یک راننده سابق شرکت واحد که اخراجش کردند سعی می کنند که راه های نان درآوردن و امرار معاش برای زن و بچه آنها را هم ببندند و به این ترتیب بلکه فشار بیاورند و دیگران را هم بترسانند از اینکه فعالیت کنند.

اما نکته آخر اینکه آقای مصباح یزدی هم عامل فتنه در سراسر کشور را اساتید علوم سیاسی و حقوق نامیده، یعنی کسی که انصافاً جرثومه فساد در کشور هستش معلوم نیست که دنبال چه خواب جدیدی برای دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران و سایر دانشگاهها هستند که اینطور به اساتید محترم دانشگاه اهانت می کنند. به هر صورت خط آقای مصباح که سایتهایی هم پشتیبانیش می کنند بعد از اینکه امام مصباح ایشان را نامیدند و اعتراض شد و حالا دیگر اسم امام مصباح دیگر نمی گذارند، کماکان دنبال کنار زدن علوم انسانی و حاکم کردن آن جهل و جوری است که ایشان و دوستانشان دنبالش هستند و تئوریهایی که به نوعی تئوریهای  دولت کودتاچی هم به نوعی محسوب می شود.

اندکی صبر سحر نزدیک است.

 تا فردا شاد، پیروز، موفق و سرافراز باشید.

 به امید پیروزی ایران و ایرانی.

--
سبز مي مانيم، تا هميشه
هیجدهم تیر یاد آورد سالگرد حمله به کوی دانشگاههمواره زنده است

Fwd: - دیدار خامنه‌ای با هنرمندان؛ تلفیق رهبری مکتب با توهم شاعری - فرج سرکوهی

دیدار خامنه‌ای با هنرمندان؛ تلفیق رهبری مکتب با توهم شاعری - فرج سرکوهی

نشست‌های آقای خامنه‌ای با کسانی که دفتر رهبری آنان را «نویسندگان، شاعران، هنرمندان» می‌خواند، چون سخنان رهبر در این دیدارها، رخدادی کلیشه‌ای است اما یکنواختی شکل و مضامین ثابت این دیدارها نه فقط از برخورد حکومت مکتبی با هنر و ادبیات، که از عوارض بالینی روان‌شناسی فردی آقای خامنه‌ای نیز خبر می‌دهند.

تمایل رهبر جمهوری اسلامی به «حذف و سانسور»، «ارشاد» و «اسلامی کردن فرهنگ»، توهم پررنگ او درباره «شاعری»، «شعرشناسی»، «احاطه بر رمان» و «تاریخ‌دانی»، علاقه آشکار رهبر به شنیدن مدح و کوشش او برای ارائه تصویر رهبری «فرزانه، شاعر، هنرشناس، ادیب و اهل کتاب» از خود، این گونه دیدارها را به رخدادی مکرر بدل کرده‌اند.

هفته گذشته نیز رهبر با شماری از کارکنان سیمای ایران دیدار و سخنان کلیشه‌ای خود را در باب اسلامی کردن هنر و ادبیات تکرار کرد و بار دیگر دستور داد که «موازین شرع مقدس در تولیدات هنری كاملاً رعایت» شده و در آثار هنری «باید با طرح نقاط مثبت و ترسیم مبارزه شخصیت‌ها با زشتی‌ها به گونه‌ای عمل كرد كه در نهایت نقاط منفی طرد و مغلوب شوند».

سانسور، حذف و مقید کردن آثار هنری و ادبی به رعایت مکتب رسمی از مؤلفه‌های سیاست‌گذاری فرهنگی در حکومتی است که تبادل فرهنگی را «تهاجم فرهنگی» می‌نامد و با نگاه امنیتی و نظامی به فرهنگ می‌نگرد اما علاقه پررنگ آقای خامنه‌ای به حضور مستقیم در عرصه فرهنگ به روان‌شناسی فردی او نیز بر می‌گردد.

انتقام شاعر ناموفق از شعر

نفی و نفرت از سر حسادت و ناکامی، که در روان‌شناسی بالینی از زیر مجموعه‌های «مکانیسم‌های جبرانی» به شمار می‌رود، از رایج‌ترین پدیده‌ها در حاشیه، و نه در متن، هنر و ادبیات است.

برخی شاعران و نویسندگان ناموفق اما متوهم کینه هنرمندان و نویسندگان موفق را به دل می‌گیرند و می‌کوشند تا با نفی شاعران و نویسندگان محبوب و مشهور از سویی و شنیدن مدح و ستایش درباره آثار خود، شکست و ناکامی خود را جبران کنند.

آقای خامنه‌ای شعر می‌سرود اما کوشش‌های او به دوران پپش از انقلاب برای راه یافتن به محافل شاعران صاحب‌نام ناکام ماند و ارتباطات شعری او به «انجمن‌های ادبی» شاعران اغلب گمنام محدود شد هرچند گردش روزگار اهرم سانسور و حذف و امکان شنیدن مدح و ستایش را به او هدیه کرد.

دخالت روزمره و مستقیم رهبر در جزئیات برنامه‌های فرهنگی کشور، دیدارهای مکرر با هنرمندان و نویسندگان وابسته به حکومت، جلسه‌های «شعرخوانی در حضور رهبر معظم»، که با ستایش از «کارشناسی، خبرگی و هنرشناسی رهبر فرزانه معطر» می‌شود، نظارت مستقیم رهبر بر وزارت ارشاد، انتشار گزارش‌هایی که در آنها شاعران باریافته به «مقام معظم رهبر فرزانه و شعرشناس» به شیوه مدیحه‌سرایان عصر غزنوی، زبان به مدح رهبر گشوده و «شاعری، شعرشناسی و دانش وسیع رهبر در ادبیات و هنر» را می‌ستایند، قدرت «مکانیسم‌های جبرانی» را در روان‌شناسی آقای خامنه‌ای نشان می‌دهند.

در سال‌های اخیر گزارش‌های گاه مضحکی درباره نشست‌های رهبر با برخی چهره‌های هنر و ادبیات دولتی و خبرهایی درباره جلسه‌های شعرخوانی در حضور آقای خامنه‌ای منتشر شده و سازندگان کیش شخصیت رهبر در دستگاه‌های تبلیغاتی می‌کوشند تا چهره «رهبر معظم و فرزانه» را با نشان هنرشناسی و شاعری نیز تزئین کنند.

شعر رهبر

آقای خامنه‌ای خطیبی برجسته است اما در زندگی‌نامه‌های رسمی او نه بر این صفت که بر «رمان‌خوانی، شعرشناسی، شعرسرایی و تاریخ‌دانی» او تأکید می‌شود.

بر اساس این متون آقای خامنه‌ای به دوران پیش از انقلاب عضو «انجمن ادبی فردوسی» بود و به «انجمن ادبی فرخ» نیز رفت و آمد داشت.

در این گونه «انجمن‌های ادبی»، که نقش و حضوری در ادبیات و هنر و رسانه‌ها نداشتند، یکی دو شاعر مقلد اسلوب‌های قدمایی و گروهی شاعران گمنام ناموفق گرد می‌آمدند و سروده‌های خود را برای هم می‌خواندند و یک دیگر را تحسین می‌کردند.

اصطلاح «شاعران انجمنی» به سرانیدگان اغلب گمنام و ناموفقی اطلاق می‌شد که از سبک و روال و مضامین و محتوای قدمای کلاسیک تقلید می‌کردند، از تحولات زبانی، محتوایی، ساختاری و فرمی شعر ایران پس از مشروطه دور و خود مخاطبان شعر خود بودند.

شعرهای منتشر شده آقای خامنه‌ای، که با تخلص «امین» سروده است، نیز به روال آن گروه از «شاعران انجمنی» نزدیک است که غزل عرفانی کلاسیک را در فرم و زبان سبک هندی بازسازی می‌کنند.

در این سروده‌ها مضامین بارها گفته شده غزل عرفانی سبک عراقی در زبان سبک هندی تکرار و با صنایع بدیعی پیش از مشروطه تزئین می‌شوند.

محسن مؤمنی شریف، از رؤسای حوزه اندیشه و هنر اسلامی،در متنی که بر اساس گفته‌های آقای خامنه‌ای تنظیم کرده است، به عضویت «سید علی» جوان در «انجمن ادبی فرودسی» اشاره کرده و می‌نویسد: «جلسات انجمن در هفته یک شب و در منزل عبدالعلی نگارنده برگزار می‌شد. شاعران این انجمن مسحور صائب تبریزی بودند و اشعار شاعران مكتب عراقی، سبک رایج روزگار، بر ایشان حلاوتی نداشت. سیدعلی آقا نیز تحت تأثیر مضمون‌پردازی‌ها و نازک‌اندیشی‌های سبک هندی قرار گرفت».

راوی پس از اشاره به دوستی خامنه‌ای با «امیری فیروزكوهی، بزرگترین شاعر این سبک در ایران» می‌گوید: «امیری فیروزكوهی همیشه از هوش آقای خامنه‌ای در دریافت پیچیدگی و ظرایف و طرائف شعر، خاصه شعر سبک هندی با تحسین تؤام با حیرت یاد می‌كرد و بارها به غلامرضا قدسی گفته بود: «ایشان بزرگترین شعرشناس ایران است.»

از اعضای «انجمن فردوسی» در  تاریخ ادبیات و حتی در نشریات ادبی محلی هیچ اثر و نام و نشانی نیست.

امیری فیروز کوهی، شاعری مقلد سبک هندی بود و هیچ یک از سروده‌های او، جز یکی دو بیت و قطعه و غزل قدمایی، با ارزش نبود و برجای نماند.

سبک عراقی پیش از ظهور صفویه به پایان عمر خود رسیده بود اما نویسنده بیوگرافی ادبی خامنه‌ای از آن چون«سبک رایج روزگار» یاد می‌کند و نشان می‌دهد که خبر تحولات شعر فارسی پس از مشروطه تا دهه ۴۰ به انجمن‌های ادبی و تا کنون به راوی نرسیده است.

گفته منقول از امیری فیروزکوهی که «سیدعلی» جوان را «بزرگترین شعرشناس ایران» می‌داند نیز به تعارفی طنزآمیز نزدیک‌تر است.

خامنه‌ای و «عالم رمان»

رهبر ایران بارها از رمان‌خوانی خود سخن گفته است. هیچ متنی در باره رمان به قلم آقای خامنه‌ای در دست نیست اما اشاره او به ترجمه فارسی کتاب «بینوایان» حد و سطح و عمق رمان‌شناسی رهبر را نشان می‌دهد.

«بینوایان ویکتور هوگو برترین رمانی است که در طول تاریخ نوشته شده است. من همه رمان‌های طول تاریخ را نخوانده‌ام، اما مقدار زیادی رمان خوانده‌ام ... کمدی الهی را خوانده‌ام. امیرارسلان هم خوانده‌ام. الف لیله و هزار و یکشب را هم خوانده‌ام، وقتی نگاه می‌کنم به این رمانی که ویکتور هوگو نوشته، می‌بینم این چیزی است که اصلاً امکان ندارد هیچ کس بتواند بهتر از این بنویسد یا نوشته باشد و معروف نباشد و مثل منی که در عالم رمان بوده‌ام این را ندیده باشم یا اسمش را نشنیده باشم».

متن فرانسوی بینوایان، و نه ترجمه نادرست فارسی آن، از شاهکارهای بزرگ ادبیات فرانسه و جهان است اما هیچ منتقدی در جهان این اثر را در زیر مجموعه بهترین رمان‌های دنیا طبقه‌بندی نکرده است.

بینوایان را آقای «حسینقلی مستعان» به فارسی برگردانده است. مستعان نویسنده پاورقی‌های عامه‌پسند پرفروش بازاری بود و بر زبان فرانسه در حد ترجمه تسلط نداشت.

به گفته همه کارشناسان ترجمه فارسی بینوایان از متن اصلی دور افتاده و مستعان شیوه و شگردهای پاورقی‌نویسی عامه‌پسند و نثر نازل خود را به ترجمه ترزیق کرده است. آقای خامنه‌ای ترجمه مستعان را از بینوایان «برترین رمان تاریخ» ارزیابی می‌کند.

«کمدی الهی» دانته، که رهبر برای نشان دادن وسعت رمان‌خوانی خود به نام آن اشاره می‌کند، رمان نیست. قصه‌های «امیر ارسلان و کتاب هزار و یک شب» نیز در ژانر رمان طبقه‌بندی نمی‌شوند.
 
برخورد خامنه‌ای با اخوان

برخورد آقای خامنه‌ای با مهدی اخوان ثالث نمونه‌ای است گویا از برخورد مکتب و قدرت با هنر و هنرمند. رهبر ایران نقل می‌کند که پس از انقلاب به اخوان تلفن کردم و گفتم «بیایید توی میدان و با شعر، با زبان، از انقلاب حمایت كنید».

اخوان با همان آزادگی، زیرکی و رندی که در او بود پاسخ می‌دهد: «ما همیشه بر سلطه بوده‌ایم نه با سلطه».

آقای خامنه‌ای باقی حکایت را نمی‌گوید اما اخوان برای من و تنی دیگر گفت که چند روز پس از رد پیشنهاد خامنه‌ای چند نفری در خیابان راه بر اخوان می‌بندند و او را به شدت کتک می‌زنند. حقوق بازنشستگی اخوان نیز قطع می‌شود و......

آقای خامنه‌ای در یکی از خطبه‌های نماز جمعه خود اخوان را «هیچ» خطاب کرد و اخوان یکی از زیباترین شعرهای زبان فارسی را با مطلع «هیچیم و چیزی کم» در پاسخ به او سرود.

با شعر اخوان نام آقای خامنه‌ای، نه به دلیل «شاعری و شعرشناسی او»، که به دلیل برخورد ناانسانی او با اخوان، در تاریخ شعر معاصر فارسی ثبت شد.

--
سبز مي مانيم، تا هميشه
هیجدهم تیر یاد آورد سالگرد حمله به کوی دانشگاه همواره زنده است

موسوی: اگر عوامل فاجعه ۱۸ تیر کیفر می شدند، حادثه کوی دانشگاه را نداشتیم

 

 

Sent to you by Protester via Google Reader:

 

 

موسوی: اگر عوامل فاجعه ۱۸ تیر کیفر می شدند، حادثه کوی دانشگاه را نداشتیم

via جنبش راه سبز - همه گزارش‌ها by جنبش راه سبز on 7/8/10

جرس: میرحسین موسوی در دیدار با جمعی از جوانان مجمع نیروهای خط امام، حادثه ۱۸ تیر 78 را یکی از وقایع دلخراش تاریخ ایران دانست و تاکید کرد: اگر با آن رویداد درست برخورد می شد و مسببان آن فاجعه شناخته می شدند و به دلیل آن جنایات به صورت آشکار محاکمه و کیفر می شدند، ما حوادث حمله به خوابگاه دانشجویی را بعد از انتخابات نمی داشتیم.

 

به گزارش کلمه، میرحسین موسوی در ابتدای این دیدار ضمن تسلیت شهادت حضرت موسی بن جعفر و تبریک مبعث پیامبر گفت: امام موسی بن جعفر (ع) در بین ائمه بیشترین مدت زندان را داشتند و رنج زندان را بر چشم پوشی و برگشت از حقیقت ترجیح دادند. امروز نیز پیروان این امام همام با تاسی به سیره این بزرگوار رنج زندان ها را برگزیدند.

 

وی سپس به مناسبت‌های تاریخی در تیرماه اشاره کرد و گفت: ما در تیر ماه با حوادث بزرگی روبرو بودیم که به دلیل فضای سیاسی امروز تفسیر این حوادث و فهم آنها اهمیت بیشتری پیدا کرده است.

 

میرحسین موسوی با یادآوری حادثه هفتم تیر و شهادت آیت الله بهشتی ادامه داد: جریان هفتم تیر یک مسئله دیروز نیست بلکه نگاه ما به آن رویداد بزرگ کلید فهم بسیاری از اتفاقات بعد از هفتم تیر است.

 

وی ترور شهید بهشتی و یاران وی و ترورهای بعد و انفجار دفتر نخست وزیری و شهادت شهیدان رجایی و باهنر را مساله‌ای قابل اهمیت دانست و افزود: با وجود گذشت زمان هنوز جا دارد که این ترورها در مقابل روی ما باشد.

 

میرحسین موسوی با ابراز تاسف از دست دادن چهره ها ادامه داد: ما با از دست دادن آن چهره ها نگاه‌های انسانی و مهمی را در تاریخ خود از دست دادیم و عده ای عمدا می خواستند نظام را از نیروهای زبده و متعهد و آزادی خواه تهی کنند.

 

وی تاکید کرد: متاسفانه آثار و اندیشه های شهید بهشتی آن طور که شایسته بود مورد توجه قرار نگرفته است. ایشان یک کتابی دارند که حاوی سخنرانی های ایشان پیرامون قانون اساسی است به نام "مبانی نظری قانون اساسی" که بنده مطالعه آن کتاب را به همه همراهان جنبش سبز توصیه می کنم.

 

وی در بخش دیگری از سخنان خود به حوادث ۱۸تیر اشاره کرد و گفت: یکی از وقایع دلخراش تاریخ ماست که همه نیروهای علاقمند به جمهوریت نظام در مورد آن به قضاوت فرا خوانده می شوند.

 

میر حسین موسوی تصریح کرد: اگر با آن رویداد تلخ درست برخورد می شد و مسببان آن فاجعه شناخته می شدند و به دلیل آن جنایات به صورت آشکار محاکمه و کیفر می شدند، ما حوادث حمله به خوابگاه ای دانشجویی را بعد از انتخابات نمی داشتیم.

 

وی ادامه داد: ما باید یاد گرفته باشیم که در مقابل کژی ها بایستیم. تسلیم شدن باعث انحراف و فاجعه های بیشتر می شود. ایستادن در برابر کژی ها جنبه حیاتی و اساسی برای اصلاح واقعی دارد.

 

موسوی در بخش دیگری از سخنانش بر استفاده کردن از تجربیات گذشته و جنبش های مخالف تاکید کرد و گفت: قبل از ظهور دیکتاتوری رضاخانی و بعد از مشروطیت خرده گفتمان های مختلفی در سطح جامعه مطرح بود که در عین اختلاف در یک نقطه با هم مشترک بودند و ان ظهور یک شخص قدر قدرت برای ایجاد امنیت و سامان دادن به بی سامانی ها بود.

 

میر حسین موسوی گفت: جنبش سبز از گوناگونی اندیشه ها استقبال می کند و همواره گفته است این تکثر یک فرصت برای آینده ملت ماست و ما نقطه اتصال این گوناگونی گفتمان ها را ظهور و بروز یک رهبر تعریف نکرده ایم.

 

وی افزود: ما نقطه اتصال را پایبندی به یک متن و آن اجرای بی کم و کاست قانون اساسی گرفته ایم و راه تحول را از طریق یک انتخابات آزاد و رقابتی غیر گزینشی پیش بینی کرده ایم.

 

موسوی در انتها گفت: پایبندی یک متن با هدف بدست آوردن حاکمیت مردم بر سرنوشت خود مارااز خطر استبداد آینده می تواند محافظت کند.

 

در ابتدای این دیدار سعیدالله بداشتی رئیس سازمان جوانان و دانشجویان مجمع نیروهای خط امام خمینی (ره) ضمن تشکر از حضور موسوی در جمع جوانان خط امامی تأکید کرد جمع حاضر با درک وجود معضلات و نارسایی های فکری و فرهنگی در بین اقشار مختلف جامعه معتقد است که حرکت صحیح موفق و موثر جریان اصلاحی و جنبش سبز در درک این حساسیت و لزوم نگاه جدی به بازسازی فکری و فرهنگی جامعه به ویژه نسل جوان و نوجوان از یک سو و از سوی دیگر ساماندهی و شکل گیری آنها در قالب های شناسنامه در جهت فعالیت های اجتماعی سیاسی و فرهنگی در بستر نو اندیشی و ایمان و صلاح صبر و استقامت می تواند مسیر آینده ما را امیدوارتر سازد و ما به عنوان جوانان اصلاح طلب خط امامی همچنان بر فعالیت در چارچوب قانون و حرکت در جهت تبیین اندیشه ای ناب و سبز امام معتقد به حول و قوه الهی ثابت قدم خواهیم بود.

 

 

 

Things you can do from here:

• Subscribe to جنبش راه سبز - همه گزارش‌ها using Google Reader
• Get started using Google Reader to easily keep up with all your favorite sites

 

 

مارتین لوتر کینگ: مبارزه برای حقوق برابر در آمریکا

مارتین لوتر کینگ: مبارزه برای حقوق برابر در آمریکا

بینش و انگیزه

اگر چه برده داری در اواخرقرن نوزدهم در آمریکا ملغی شد، ولی نژاد پرستی نهادینه شده تا ده ها سال بعد ادامه داشت و سیاهان مورد ستم بودند. تا نیمه قرن بیستم سیاهان مجبور بودند از مکان های عمومی و مدارس جداگانه استفاده نمایند والبته بهترین ها در انحصار سفید پوستان بود. آن ها به طور معمول از تبعیض در استخدام و مسکن رنج می بردند و حتی توسط بعضی سفید پوستان مورد آزار قرار گرفته و لینچ می شدند و نمی توانستند از حق رای خود به طور کامل استفاده کنند.

فعالین حقوق مدنی ده ها سال برای برابری همه آمریکائی ها مبارزه کردند و پیروزی های چشم گیری نیزبه دست آوردند که از جمله آن ها رای دادگاه عالی آمریکا در سال 1954در مورد پرونده معروف " براون علیه شورای آموزش" بود که جداسازی دانش آموزان سیاه و سفید را مخالف قانون اساسی تشخیص داد. 1

گرچه این پیروزی ها نتوانست تبعیضی که جامعه آمریکا گرفتار آن بود از بین ببردولی شرایطی به وجود آورد که امکان برابری حقیقی سیاه و سفید در آمریکا دیده می شد. درچنین شرایطی مارتین لوترکینگ به مبارزه برای احقاق حقوق مدنی سیاه پوستان آمریکا پیوست.

اهداف و مقاصد

دکتر مارتین لوترکینگ کشیش باپتیست آموزش دیده ای بود که می کوشید تا سطح آگاهی عمومی در مورد نژادپرستی را بالا برد و بدینوسیله بتواند به تبعیض نژادی و جداسازی نژادی در ایالات متحده پایان دهد. در حالی که هدف اصلی او برابری نژادی بود، در ابتدا هدف های کوچکتری را انتخاب کرد و مبارزات ریشه ا ی محلی برای برابری حقوق آمریکائی های آفریقائی تبار را سازمان داد. در سال 1955 او فعالانه در نخستین مبارزه مهم برای حقوق مدنی در مونتگمری آلاباما درگیرشد. جائی که جداسازی نژادی در اتوبوس ها وجود داشت.

رزا پارکس یک زن آمریکائی آفریقائی تبار، حاضر نشد جایش را در وسط اتوبوس به مرد سفید پوستی بدهد. او به جرم نافرمانی مدنی باز داشت شد. 2

بازداشت پارکس تاکتیکی هماهنگ شده برای سازمان دهی یک جنبش ریشه ای بود که موفق شد اتوبوس رانی مونتگمری را بایکوت نماید. پارکس را لوترکینگ به خاطر اعتبار خوب در جامعه سیاهان و وضعیت شغل و تاهل او به عنوان چهره اصلی این مبارزه برگزیده بود . قبلا در سال 1955 "کلودت کلوین" دختر جوان سیاه پوست 15 ساله ای به همین جرم بازداشت شده بود ولی کینگ و هم رزمان حقوق مدنی اش او را چهره موثری برای مبارزه حقوق مدنی تشخیص ندادند. رزا پارکس چهره ای بود که کینگ می خواست او را به عنوان نماد مبارزه مدنی به دنیا نشان دهد و این تاکتیکی بسیار حیاتی برای مبارزات محلی بود. 3

زندانی بودن پارکس به عنوان قربانی تبعیض نژادی، کینگ را قادر ساخت که عکس العمل بسیار مناسبی را در سراسر جامعه گسترش دهد. او جامعه آفریقائی تباران آمریکا را بسیج کرد که حمل و نقل عمومی مونتگمری را بایکوت نموده و خواستار برابری نژاد ی در سیستم حمل ونقل عمومی شوند.

پس از یک سال بایکوت، دادگاه منطقه ای ایالت متحده آمریکا، در پرونده" برودر علیه گیل" جداسازی نژادی در اتوبوس های مونتگمری را منع کرد. 4

از بسیاری جهات، بایکوت اتوبوس رانی مونتگمری سبب خیزش جنبشی ملی برای از بین بردن تبعیض نژادی شد. کینگ این جنبش را رهبری می کرد.

موفقیت مبارزه در مونتگمری، سبب شد که کینگ و هم رزمان آمریکائی آفریقائی تبارش برای حقوق مدنی ، در سال 1957، "کنفرانس رهبری مسیحی های جنوب" را تشکیل دهند که هدف آن استفاده از ارزش های اخلاقی و قدرت سازمان دهی کلیساهای جنوب، به منظور اصلاحات در حقوق مدنی، با بهره گیری از شیوه مبارزات بی خشونت بود. کینگ به عنوان رهبر "کنفرانس مسیحی های جنوب" دست به سازمان دهی مبارزات محلی برای از بین بردن جداسازی در ایالت جنوبی مثل آلاباما، جورجیاوفلوریدا وشهرهای جنوبی مانند آلبانی، بیرمنگام و سنت آگوستین زد که آئینه تمام نمائی از مبارزات مونتگمری بود. در هر کدام از این شهرها، کینگ و کنفرانس مسیحی ها دنبال هدف های مشخصی بودند: مبارزه با جدا سازی نژادی در مکان های بخصوص، مانند غذاخوری ها، اتوبوس ها، مدارس و فروشگاه ها. علیرغم قدرت غیر قابل مقایسه پلیس و مقامات محلی که سال ها سیاست های جداسازی نژادی را نهادینه کرده بودند، تاکتیک های بی خشونت کینگ در فعالیت های مدنی سبب شد که مسئله جداسازی نژادی در سطح مملکت مطرح شود.

جلب توجه همگانی به مسئله جداسازی نژادی سبب شد که کینگ به عنوان اصلی ترین سازمان ده آکسیون معروف به " شش بزرگ" در راهپیمائی معروف 1963 واشینگتن درآید. کینگ ودوستانش دراین آکسیون خواستار عدالت اقتصادی برای همه آمریکائی ها شدند. این راه پیمائی فرصت بزرگی برای آن ها بود تا نگرانی ها ونارضایتی های خود را در پایتخت به نمایش بگذارند که به خصوص در سخنرانی معروف کینگ، " من رویایی دارم" نمود کاملی یافته است. راه پیمائی واشینگتن نه تنها به تصویب قوانین مهمی در زمینه حقوق مدنی انجامید بلکه به او فرصت داد که به مسائل دیگر حقوق بشری مانند فقر و حقوق کارگران نیز بپردازد.

 

رهبری

کینگ متولد 1929 در شهر آتلانتا از ایالت جورجیابود. اودر ایالتی رشد کرد که سخت گرفتار جداسازی نژادی بود. او هم تحصیلات سکولار و هم مذهبی داشت و در سال 1955 دکترای خود را در رشته الهیات از دانشگاه بوستن گرفت. در سال 1954 اندکی پس از آن که به عنوان کشیش در کلیسای باپتیست در خیابان دکستر در مونتگمری آلاباما مشغول به کار شد. مبارزه مدنی در مونتگمری، کینگ را در کانون جنبش فعالین حقوق مدنی قرار داد. 7

پس از موفقیت در لغو قوانین جداسازی نژادی در وسائل نقلیه عمومی در مونتگمری، کینگ به دنبال تشکیل سازمان فراگیری بود که به مسئله جدا سازی نژادی در سایر ایالات آمریکا نیز بپردازد. در اوایل سال 1957 کینگ شصت تن از رهبران سیاه پوست کلیسا های آمریکا را دعوت کرد تا مبارزات بیشتری را برای از بین بردن جداسازی نژادی به بحث بگذارند. در جریان این مذاکرات " کنفرانس رهبری مسیحی های جنوب" خلق شد که کینگ رهبری آن را تا سال 1968 که ترور شد به عهده داشت. کینگ از این سازمان ملی برای تعمیق مبارزات ملی و محلی به منظور از بین بردن نژاد پرستی سیستماتیک در تمام ایالات متحده بهره برد. 8

" کنفرانس رهبری مسیحی های جنوب" با دیگر گروه های مبارز مدنی مانند " انجمن ملی تعالی رنگین پوستان" تفاوت داشت. این سازمان به صورت تشکیلات ملی فراگیری تاسیس شده بود که شاخه های محلی نداشت وبه این ترتیب به آن ها امکان می دادکه درمحدوده گسترده تری بتوانند آمریکائی های آفریقائی تبار را در مبارزات حقوق مدنی در گیر سازند و از طریق روش های مسالمت آمیز مانند بایکوت و تحصن به مبارزه ادامه دهند.

رهبری کینگ، او را به صورت چهره اصلی مبارزات حقوق مدنی دربین عموم مردم شناسانده بود و به همین دلیل مواظب بود که وجهه خود را برای اکثریت سفید پوست آمریکا حفظ نموده وخودرا برای آن ها قابل قبول سازد. بر عکس مالکوم ایکس، چهره اصلی "ملت اسلام"که با مبارزه مسلحانه و افتراق در دنیا شناخته می شد. او با این روش ها به شدت مخالف بودو سعی می کرد تصور عمومی از خود را به صورت یک میانه رو و نه یک رادیکال تندرو نشان دهد.

از بسیاری جهات این میانه روی سبب شد که او بتواند تعداد زیادی از سفید پوستان را نیز به خدمت مبارزه در آورده و آن هارا به جنبش ملحق سازد. کینگ نه تنها به صورت سمبل امید برای سیاهان که بلکه برای سفید پوستان ترقی خواه نیز در آمده بود. او هم چنین کوشش کرد که جنبش مقاومت مدنی متحد باقی بماند و در زمانی که آمریکائی ها به نحو فزاینده ای به آزادی و برابری علاقه مند بودند، سعی می کرد بین گروه های مختلف فعالین پل ارتباطی بزند. او هرگز ابراز وابستگی به گروه خاصی نکرد. از بیم آن که مبادا جنبش دچار انشعاب شود و مخصوصا در پشت صحنه سعی می کرد که رهبران سیاه را وادار به کار کردن با هم بکند. رهبرانی که در شرایطی عادی حاضر به همکاری با هم نبودند. 9

در مقام یک رهبر مدنی و مدافع حقوق بشر، کینگ به شدت از نوشته ها و کنش های گاندی الهام گرفت و آن چنان رابطه قوی با گاندی حس می کرد که در سال 1959 به هند سفر کرد و به گفته او این سفر عمیقا بر درک او از مقاومت مدنی اثر گذاشت. کینگ توضیح می دهد که " از زمانی که در هند بودم بیشتر متقاعد شدم که روش مقاومت بی خشونت کارآمدترین سلاح در دست مردم تحت ستم برای رسیدن به عدالت و کرامت انسانی است" 10 کینگ آن چنان به روش بی خشونت در مقاومت مدنی باور داشت که بیشتر اطرافیان او کسانی مانند " بایارد راستین" بودند که آموزه های گاندی را مطالعه کرده و می توانستند این آموزه ها را در جریان فعالیت ها به خدمت گیرند. 11

 

فضای مدنی

 کینگ و هم رزمان حقوق مدنی اش با مخالفت بی رحمانه مقامات محلی و نیروی پلیس در شهرهای جنوبی و مخالفین حقوق مدنی و سفید پوستان طرفدار برتری نژاد ی سفید مانند کوکلس کلان ها، روبرو بودند. طرفداران حقوق مدنی متناوبا بازداشت و زندانی می شدند.

"کینگ سی مرتبه برای فعالیت های حقوق مدنی بازداشت شد" 12. نیروهای پلیس شهر های جنوبی کم ترین تردیدی در اعمال خشونت علیه معترضین نداشتند و حتی بعضی از پلیس های آلاباما با کوکلس کلان ها همکاری می کردند و اجازه می دادند اوباشان شریر به "سواران آزادی" حمله کنند. علاوه بر آن کوکلس کلان ها خانه های فعالین حقوق مدنی از جمله کینگ را بمب گذاری کردند و فعالینی مانند "مدگار اورس" را به قتل رساندند. این کنش های بی رحمانه، حمایت بیشتری برای جنبش مقاومت مدنی به همراه آورد زیرا افکار عمومی را برانگیخت و سفیدهائی که قبلا نسبت به وضعیت سیاهان بی تفاوت بودند به پشتیبانی آنها بر خاستند.

علاوه بر تهدید این گروه ها، کینگ دائما توسط ماموران اف.بی.آی تحت نظر بود تا بلکه بتوانند رابطه ای بین او و کمونیست ها پیدا کنند. 13 بدلیل این که کینگ رهبری کاریزماتیک بود و می توانست سیاهان را بسیج کند، اف.بی.آی او را تهدیدی برای حفظ شرایط موجود می دانست و برای این که اورا وادار به سکوت کند تهدید کرد که در باره روابط او با زنان دیگر افشاگری می کند. ولی کینگ تسلیم این فشارها نشد تا به اعتبار خود لطمه نزند.

گرچه بسیاری از دولت های ایالات موضعی خصمانه نسبت به جنبش حقوق مدنی داشتند،اما فضای مدنی در ایالات متحده نسبت به جنبش مدنی از بسیاری جهات مساعد بود.

اصلاحیه بر قانون اساسی آمریکا در دوران بعد از برده داری چهارچوبی قانونی برای برابری همه به وجود آورده بودکه در عمل اجرا نشده بود. طبیعت دموکراتیک جامعه آمریکا به کینگ و پیروان اش امکان آزادی اجتماعات را می داد. برعکس رسانه های مخالف ایالات جنوبی که تمایلی به دادن تریبون به کینگ برای گسترش افکارش نداشتند، رسانه های ملی از اهداف او طرفداری می کردند.

 

پیام و مخاطب

از برگزاری نخستین مبارزه برای حقوق مدنی در مونتگمری آلاباما در سال1955، کینگ همواره بر برابری همه نژادها، چه در اتوبوسی در آلاباما، چه در رستورانی در جورجیا و چه در غرفه رای گیری در میسی سی پی تاکید داشت. علاوه بر آن صرف نظر از موضوع و مکان، کینگ تمام تلاش خود را معطوف به جا انداختن روش های مبارزات بی خشونت از جمله بایکوت اقتصادی در سطح شهر، تحصن، سخنرانی و راه پیمائی های عمومی کرد. اضافه بر تاکتیک های بسیج توده ها، کینگ از کاریزما و تبحر خود در سخنرانی برای مبارزه با جداسازی نژادی هم بهره فراوان گرفت. سخنرانی معروف او "  رویا یی دارم " که در سال 1963 در راهپیمایی واشینگتن ایراد کرد به عنوان یکی از بهترین سخنرانی ها در تاریخ آمریکا باقی ماند.

کینگ ماهرانه پیامش را با توجه به مخاطبین طراحی می کرد. به عنوان یک متحد در جنبش" بشارت برای عدالت اجتماعی " بنا بر شرایط می توانست خشن، روان، فاضل، سخنور، عامی، حتی شهوت ران (بدون این که واقعا باشد)، دمدمی مزاج ویا ریا کار باشد" .16 "جاناتان ریدر" یکی از بیوگرافی نویسان بی شمار کینگ می گوید" او توانائی مانور غیر معمولی بین مفاهیمی چون سیاه و سفید و سایر هویت ها دارد و می تواند به راحتی با مخاطبین هم دلی کند. می کوشد بنا بر طبع مخاطبین صحبت کند و خط بین آن ها را حتی از نظر اعتقادی کم رنگ تر سازد. 17

در مونتگمری واکنش های لازم برای زندانی کردن غیرقانونی رزا پارکس را سازمان داد. کینگ بایکوت تمام وسائل نقلیه عمومی در سطح شهر را رهبری کرد. سیاهان سوار شدن بر اتوبوس ها را تحریم کردند تا وقتی که مقامات شهری تغییراتی در قانون بدهند که کم تر تحقیر آمیز باشد. در خواست های بایکوت کنندگان بسیار معتدل بود. آن ها حتی در خواست لغو جدا سازی را نکردند. خواستار رفتاری مودبانه در اتوبوس ها و نیز استخدام رانندگان سیاه پوست برای مسیرهایی که عمدتا مسافران آن را سیاهان تشکیل می دادند شدند. دیگر خواسته آن ها، رعایت حق تقدم برای سرویس دادن بود. ولی خواستار تغییر در اختصاص دادن صندلی های جلو برای سفید پوستان و صندلی های عقب برای سیاه پوستان نشدند. بایکوت با حمایت شدید جامعه سیاهان روبرو شد و به دلیل آن که اکثریت مسافران حمل و نقل عمومی را سیاهان تشکیل می دادند در آمد سرویس اتوبوس رانی به شدت کاهش یافت. بایکوت کنندگان با جریمه و بازداشت و حملات فیزیکی روبرو شدند اما سرانجام درسیزدهم نوامبر 1956 دادگاه فدرال آمریکا قوانین جداسای نژادها در اتوبوس ها را خلاف قانون اساسی تشخیص داد و بایکوت اتوبوس ها درمونتگمری آلاباما پس از یک سال به پایان رسید. 19

هشت سال بعد در مارچ 1963 کینگ و " کنفرانس رهبری مسیحی های جنوب" مبارزه ای برای پایان دادن به جدا سازی در بیرمنگام آلاباما سازمان دادند و امیدوار بودند که نتایج مونتگمری را تکرار کنند . در این مبارزه کینگ به جای تمرکز به موضوعاتی مشخص مانند حمل و نقل عمومی، خواستار پایان دادن به سیاست های اقتصادی در بیرمنگام شد. به دلیل آن که این سیاست ها جداسازی نژادی و تبعیض علیه آمریکائی های آفریقائی تبار را ترویج می کردند. کینگ می دانست که برای این مبارزه کنش های مدنی شدیدی مورد نیاز است و به همین دلیل ، مبارزه بیرمنگام را تهاجمی تر از مبارزات قبلی سازمان داد. این مبارزه بعدا بنام " پروژه سی  " خوانده شد. کینگ و هم رزمانش در فعالیت های مدنی اقدام به بایکوت اقتصادی کسب و کارها یی کردند که نژادهای دیگر را استخدام نمی کردند و جداسازی در تاسیسات خود را پایان ندادند. هم زمان در سطح شهر اقدام به یک سری راه پیمائی ، و تحصن صلح جویانه در کتاب خانه ها و رستوران ها ای نموده که می دانستند منجر به باز داشت فعالین حقوق مدنی خواهد شد. کینگ این استراتژی را این گونه توضیح داد " هدف از کنش های مستقیم این است که آنچنان شرایط را بحرانی کنیم که آن ها ناچار شده و درهای مذاکره را بگشایند." 20

پلیس بیرمنگام در واکنش به اعتراضات نه تنها تعداد زیادی از فعالین بی خشونت را بازداشت کرد بلکه با باتوم، سگ، و ماشین های آب پاش به تعداد زیادی دیگر نیز حمله نمود. کینگ که درمراحل مقدماتی " پروژه سی" بازداشت شده بود فرصت مناسبی بدست آورد تا در زندان نوشته معروف " نامه ای از زندان بیرمنگام" را بنویسد. در این نامه او عنوان می کند که به حقوق مدنی واقعی، نمی توان بدون کنش های مستقیم بی خشونت و نا فرمانی مدنی دست یافت و نیز می نویسد " بی عدالتی در هر کجا که باشد تهدیدی برای عدالت در جاهای دیگر است" و این توصیه را مطرح کرد که " هر کسی مسئولیت اخلاقی دارد که قوانین نا عادلانه را رعایت نکند." 21 این نامه که بعدها در نشریه ها و کتاب های مختلف انتشار یافت از بهترین نمونه آثار نوشته شده توسط فعالین مدنی در تاریخ آمریکا است. نامه و " پروژه سی" سبب شدند که تا پایان بهار 1963 دست آوردهای مهمی در بیرمنگام حاصل شود بسیاری از تبعیضات در بیرمنگام از بین برود و جداسازی نژادی در شهر بنحو مشخصی کاهش پیدا کند. 22

چند ماه پس از پایان کمپین بیرمنگام، کینگ بطور جدی مشغول سازمان دهی راه پیمائی تاریخی 28 آگوست واشنگتن برای اشتغال و آزادی شد. هدف سازمان دهندگان برجسته کردن وضعیت آمریکائی های آفریقائی تبار در جنوب بود. اگر چه برای آن که جمعیت بیشتری را جذب کنند آن را تحت عنوان، حقوق مدنی، و سازمان های کارگری و مذهبی سازمان دادندو دامنه پیام را از حقوق مدنی سیاهان گسترده تر کرده و مسائل کارگری جهانی را نیز در آن گنجاندند. راه پیمائی به نوعی هویت ، خود را پیدا کرد و نقطه اوج آن تجمع 250 هزار نفر در مقابل بنای یاد بود لینکلن بود که سخنرانی اصلی آن را کینگ به عهده داشت. کینگ با الهام از انجیل و بیانیه استقلال امریکا امید خود را برای هماهنگی نژادها و نوید برابری در ایالات متحده بازگو کرد ." رویائی دارم که روزی این مملکت به پا خواهد خواست و بر مبنای اعتقادات واقعی خود خواهد زیست" ما این حقایق را بدیهی می دانیم که همه مردم یکسان خلق شده اند. اکنون زمان آن است که مملکت خود را از شن های روان بی عدالتی نژادی بیرون بکشیم و به صخره های استوار برادری ببریم. اکنون زمان آن است که عدالترا به صورت واقعیتی برای همه فرزندان خدا در بیاوریم." 23

سخنرانی کینگ با کف زدن و تحسین بیش از انتظار جمعیت حاضر روبرو شد. امریکائی ها در سراسر کشور نیز از این سخنرانی استقبال کردند. موفقیت این راه پیمائی سبب شد که قوانین مهمی در مورد حقوق مدنی از تصویب بگذرد. مانند قانون حقوق مدنی در سال 1964و قانون حق رای ملی در سال 1965 که قانونا به جداسازی در سراسر کشور پایان داد. در حالی که تصویب قانون مدنی رویای کینگ را به واقعیت نزدیک تر کرده بود .

هنوز برای پیاده سازی آن ها در سطح جامعه کارهای زیادی می باید انجام می شد. کینگ سه سال بعد را به نحو خستگی ناپذیری، صرف رسیدن به این هدف کرد. کینگ به خاطر تلاش های فوق العاده خود برای لغو تبعیض نژادی جایزه صلح نوبل را بدست آورد و برای سالهای 1963 و1964 به عنوان مرد سال مجله تایم برگزیده شد. پس از مرگش مدال افتخار رئیس جمهوری در سال 1977 و مدال طلای کنگره در سال 2004 به او تعلق گرفت. یک روزاز سال به نام مارتین لوتر کینگ نام گذاری شده و آن روز تعطیل ملی اعلام شد. او جوایز بی شمار و معتبر ملی و بین المللی را نیز کسب نمود.

 

فعالیت‌های فراگستر

کینگ با دقت پیام و نقش خود را شکل می داد تا بتواند حمایت سازمان هائی را در داخل امریکا به دست آورد که در غیر این صورت از او حمایت نمی کردند.

او اغلب از نکات فرهنگی که برای مخاطبین آشنا بود به عنوان مرجع استفاده می کرد و فرقی نمی کرد که مخاطبین سیاه، سفید، سکولار و یا مذهبی باشند. 24 به عنوان مثال در کنگره یهودیان آمریکا کینگ گفت " مردم مرا، با زنجیر به اینجا آوردند، مردم شما، از زنجیرهائی که در اروپا برایشان ساختند فرار کردند. اتحاد ما ناشی از قرن ها مبارزه مشترک است . نه تنها برای این که خودمان را از شر بردگی خلاص کنیم بلکه ظلم و ستم به مردم رانیز نا ممکن سازیم. 25

کینگ برای به دست آوردن حمایت مورد نیاز در بعضی موارد مجبور بود که مصالحه کند. او در جریان راه پیمائی واشنگتن نقش مهمی در کم رنگ تر کردن انتقاد از دولت داشت.26 راه پیمائی اصلا برای محکوم کردن دولت فدرال به علت شکست در درک نیازها و نگرانی های سیاهان سازمان داده شده بود ولی به در خواست جان کندی، کینگ، دیگر سازمان دهندگان را متقاعد کرد کمتر تهاجمی عمل کنند.27 این تغییر لحن سبب انتقاد بعضی ازجمله " مالکوم ایکس " شد که ضمن رد این مراسم از آن به عنوان " مضحکه در واشنگتن" نام برد. 28 ولی روابط فعالین با دولت را بهبود بخشید و سریعا به تغییرات اساسی انجامید.29

در چهارم آپریل 1968 کینگ زمانی که در بالکن هتل خود در ممفیس تنسی ایستاده بود ترور شد. سفر او برای حمایت از حقوق کارگران سیاه پوست بخش بهداشت بود. مرگ او منجر به آشوب و نا آرامی در سراسر کشور شد اما جنبش حقوق مدنی از خط خارج نشد و کماکان به مبارزه برای برابری سیاهان ادامه داد. ده ها سال پس از ترور کینگ، فعالین مدنی، برای پایان دادن به تبعیض نژادی در آمریکا مبارزه کردند. کار آن ها بر مبنای میراث ارزنده کینگ و عمدتا به روش بی خشونت بود و علی رغم مخالفت بی رحمانه توانستند قوانین تبعیص آمیز را از بین برده و کشوری خلق کنند که بر برابری و عدالت بنا شده باشد.

محافظه کاران جدید’ در نظام جمهوری اسلامی - حسین باستانی

محافظه کاران جدید' در نظام جمهوری اسلامی - حسین باستانی

محمود احمدی‌نژاد، رئیس جمهوری ایران، در مصاحبه مطبوعاتی اخیر خود، در پاسخ به این سوال که "آقای هاشمی رفسنجانی گفته‌اند که تمایل دارند از قدرت کناره‌گیری کنند؛ نظر شما به عنوان کسی که با ایشان اختلاف دارید چیست؟" به ذکر عبارت "خیلی ممنون" اکتفا کرد.

به این ترتیب، "رئیس دولت جمهوری اسلامی"، بدون کوچکترین ملاحظه یا حفظ ظاهر در مقابل ده ها خبرنگار خارجی و داخلی حاضر در محل کنفرانس خبری، کناره گیری "رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام" را از صحنه سیاسی کشور بی اهمیت تلقی کرد.

این، یک نمونه آشنا از رفتار سیاستمداری است که در طول ۵ سال گذشته، تمایل خود را به کناره گیری سیاسی چهره های متعلق به نسل اول مدیران جمهوری اسلامی پنهان نکرده است.

متهم کردن اکبر هاشمی رفسنجانی و علی اکبر ناطق نوری در مقابل دوربین تلویزیون سراسری در روزهای قبل از انتخابات، یکی از خبرسازترین نشانه های تمایل محمود احمدی نژاد برای کنار زدن روحانیون نسل اول بوده است.

تکرار پی در پی این گفته که "یک گروه مشخص" کنترل حکومت را در سه دوره هشت ساله بعد از انقلاب (دوران های نخست وزیری میرحسین موسوی، ریاست جمهوری اکبر هاشمی رفسنجانی و ریاست جمهوری محمد خاتمی) بر عهده داشته اند، بیان واضحی از نوع نگاه جریانی نوظهور در میان محافظه کاران است؛ "محافظه کارانی جدید" که بدون پرده پوشی، انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴ را پایان یک دوران و آغاز دورانی دیگر در طول حیات جمهوری اسلامی می داند.

مدیران این جریان نوظهور (افرادی در محدوده سنی آقایان احمدی نژاد، مشائی، رامین، ثمره هاشمی یا الهام) عمدتا کسانی هستند که بر خلاف نسل اول مدیران جمهوری اسلامی، برای به دست آوردن قدرت مجبور به مبارزه با یک حکومت مستقر نبوده اند.

آنان در هنگام جنگ با دشمن خارجی نیز، غالبا مسئولیت بالایی را را در اداره کشور و جنگ به عهده نداشته اند. ناکامی در جنگ را هم، حداکثر به عواملی چون کم جراتی مدیران کشور در آن زمان نسبت می دهند و از اظهارات جسته و گریخته برخی از آنان چنین بر می آید که معتقدند که اگر در آن زمان خود بر سر قدرت بودند، سرنوشت دیگری را برای جنگ رقم می زدند.

به طور کلی بیشتر "محافظه کاران جدید"، و البته نه همه آنها، بر خلاف نسل اول مدیران نظام، از همان ابتدای جوانی به نهادهای حکومتی و به ویژه بخش های دارای قدرت امنیتی و نظامی متصل بوده و تحت حمایت آنها، قادر به پی گیری اهداف خود از شیوه های آسان تر از معمول بوده اند.

بسیاری از آنان، در همان سنی که روحانیان نسل اول انقلاب در حجره های کوچک طلبه بوده و با شهریه طلبگی زندگی می کرده اند، دانشجویان سهمیه ای دانشگاه های ممتاز بوده و برای استخدام در ارگان های مختلف اولویت داشته اند. یا در همان سنی که روحانیان نسل اول در خیابان ها از سوی ماموران انتظامی تعقیب می شده اند، اینان تحت حمایت یا همکار ماموران انتظامی حکومت جدید بوده اند.

از نظر این گروه از محافظه کاران، که به قدرت رسیدن آسان در سال های اخیر اعتماد به نفس آنها را بیشتر هم کرده، تقریبا کاری نیست که در عرصه داخلی و خارجی، امکان انجام آن را نداشته باشند؛ تصوری که باعث شده تا در مقابل رقبا و دشمنان داخلی و خارجی، خود را بی نیاز از انعطاف پذیری بدانند. همان ویژگی که هواداران آنها "سازش ناپذیری"، و مخالفانشان "خیال پردازی" می نامند.

تردیدی نیست که "محافظه کاران جدید"، در میان مدیران نسل اول حکومت، دارای موافقانی هستند (چهره هایی چون احمد جنتی)، و مدیران نسل اول هم متحدان زیادی در میان نسل بعدی محافظه کاران دارند (چهره هایی چون محمدباقر قالیباف). اما در مجموع، رقابت میان "محافظه کاران جدید" و نسل اول مدیران جمهوری اسلامی، بسیار شدید است.

در همین ارتباط، برخی از ناظران مسائل ایران، یکی از پیچیدگی های صحنه سیاست در جمهوری اسلامی را، حمایت بی سابقه قدرتمندترین مقام متعلق به نسل اول انقلاب (آیت الله خامنه ای) از "محافظه کاران جدید" می دانند.

در مورد دلایل آیت الله خامنه ای برای این حمایت، تحلیل های متنوعی مطرح شده است. اما به طور کلی می توان گفت تا آنجا که در برخی سخنان رهبر نظام بیان شده، دلیل اصلی حمایت وی از آقای احمدی نژاد و همکارانش، "ایستادگی" بیشتر آنها در مقابل "دشمنان نظام جمهوری اسلامی" است.

رهبر ایران به صراحت گفته است که دولت های قبل از آقای احمدی نژاد، در مواجهه با اتهامات قدرت های بیگانه، رویکرد تدافعی می گرفتند؛ اما دولت نهم، در مواجهه با حملات دشمنان، به حمله متقابل می پردازد و "شیوه درست همین است".

آقای احمدی نژاد در مقابله با "دشمنان داخلی" هم از چنین الگوی سازش ناپذیری تبعیت می کند و ظاهرا این، دلیل دیگر حمایت رهبری از وی است. به نظر می رسد رهبر جمهوری اسلامی، متقاعد شده است که اصلاح طلبان، برای بقای نظام جمهوری اسلامی ایران خطرناک هستند و بنابراین، باید با قاطعیت در مقابل تحرکات آنها و ورود مجددشان به قدرت ایستادگی شود. محمود احمدی نژاد، به نماد این ایستادگی در نظام جمهوری اسلامی تبدیل شده است.

به طور کلی، اگرچه ظاهرا در وفاداری محافظه کاران نسل اول به نظام جمهوری اسلامی تردیدی نیست، اما اغلب آنها به اندازه رییس دولت دهم و همراهانش در مقابله با دشمنان داخلی و خارجی سرسختی نشان نداده اند.

به عنوان نمونه، حتی شخصیتی در حد علی اکبر ناطق نوری، که آن قدر مورد اعتماد آیت الله خامنه ای بوده که به سمت "رئیس بازرسی ویژه دفتر رهبری" منصوب شده، در مقطع حساسی چون دوران بعد از انتخابات ریاست جمهوری دهم، در مقابل "جریان فتنه" موضع گیری شفافی نکرده است. به همین دلیل هواداران دولت، حتی افرادی در حد علی اکبر ناطق نوری را مصداق "خواص بی بصیرت" دانسته اند که آیت الله خامنه ای، بارها از سکوت آنها در مقابل "فتنه گران" انتقاد کرده است.

بسیاری از چهره های جامعه روحانیت مبارز و جامعه مدرسین حوزه علمیه قم نیز، که پس از انتخابات حاضر به موضع گیری در تایید آقای احمدی نژاد نشده اند، در شمار همین گروه از "خواص" جای گرفته اند.

به طور کلی به نظر می رسد که "محافظه کاران جدید" نظام جمهوری اسلامی، اگرچه با درگیری بدون مرز و بدون وقفه خود با بسیاری از محافظه کاران هم نسل آیت الله خامنه ای، روابط او را با گروه زیادی از دوستان و همکاران قدیمی خود متزلزل کرده اند، اما از نگاه رهبری، تا این لحظه مزیت های آنها از هزینه هایشان بیشتر بوده است.

تا کنون، احتمالا مهمترین چالش آیت الله خامنه ای در زمینه حمایت از "محافظه کاران جدید"، تلاش برای حفظ همزمان آنها و مدیران قدیمی جمهوری اسلامی در زیر "سقف واحد نظام" بوده است. تلاشی که با توجه به شتاب، سرسختی و بی پروایی آقای احمدی نژاد و متحدانش در حذف رقبای محافظه کار، روز به روز دشوارتر شده است.

کم نیستند تحلیلگرانی که معتقدند این تلاش، در آینده به کلی بی ثمر خواهد شد.

http://www.bbc.co.uk/persian/lg/iran/2010/06/100630_l39_iranian_neoconservatives.shtml

.

-- 

سبز مي مانيم، تا هميشه

هیجدهم تیر یاد آورد سالگرد حمله به کوی دانشگاه همواره زنده است

انقلاب مخملی: پایان مسالمت آمیز کمونیسم در چکسلواکی

دانشجویان چکسلواک که از سرکوب سیاسی و شرایط بد زندگی خسته شده بودند مجموعه‌ای از اعتراضات را علیه حکومت کمونیستی در سال 1989 به راه انداختند. این حرکت به رهبری واسلاو هاول، نمایشنامه نویس و فعال دمکراسی، با میلیون‌ها حامی، امور جاری کشور را از طریق تظاهرات و اعتصابات به توقف کشاند. مردم چکسلواکی پس از شش هفته بسیج مدنی فزاینده که با یک اعتراض دانشجویی آغاز شده بود، دهه‌ها سرکوب کمونیستی را در هم شکستند تا یک کشور تازه و دمکرات را شکل دهند.

 

بینش و انگیزه

فضای سیاسی اتحاد شوروی و دولت های اقماری آن تا نیمه دوم دهه 1980 آرام تر از دهه‌های پیشین بود. علت این امر طرح دو سیاست‌ تازه حکومتی به نام گلاسنوست یا تلاش حکومت برای شفافیت و بحث آزاد و پرستوریکا یا بازسازی نظام سیاسی و اقتصادی در اتحاد شوروی بود. بسیاری از مورخان این دو سیاست را کاتالیزوری برای بروز بسیاری از انقلاب‌های دمکراتیک غیر خشن در کشورهای بلوک شرق می دانند.

حزب کمونیست چکسلواکی تلاش‌هایی برای جلوگیری از اِعمال اصلاحات گورباچف در این کشور صورت داد. در این کشور یک نظام سیاسی یکه تاز حاکم بود که مخالفت را تحمل نمی کرد و فعالان سیاسی تا نیمه دوم دهه هشتاد به سختی مورد مجازات واقع می شدند. حکومت کمونیستی از طریق تصفیه افراد مظنون به مخالفت و اعضای خانواده آنها، کنترل شدیدی بر شهروندان ایجاد کرده بود. حزب کمونیست چکسلواکی این سیاست‌ها را پس از سقوط دیوار برلین و گذار دمکراتیک پس آن در دیگر کشورهای بلوک شوروی مثل لهستان و مجارستان نیز ادامه داد. این شرایط سیاسی سرکوب گرانه همراه با سقوط اتحاد شوروی چکسلواک‌ها را به تقاضای تغییر از حکومت ترغیب کرد. فعالان مخالف در شش هفته پایانی سال 1989 اقداماتی را انجام دادند که به "انقلاب مخملی" برای براندازی حکومت کمونیستی در چکسلواکی مشهور شد.

وجه ارتباط عنوان مخملی با انقلاب دمکراتیک در چکسلواکی آن است که این حرکت یک جنبش صلح آمیز بوده و به مصالحه و نه خشونت منجر شد. هاول و جنبش سیاسی وی به لحاظ راهبردی، کنش بی خشونت  را ترجیح می دادند. این امر موفقیت جنبش را تسهیل کرد. اعضای اسلوواک جنبش سیاسی به این انقلاب دمکراتیک به عنوان یک انقلاب آرام اشاره داشتند، اما هاول و رفقای چک وی نام آن را انقلاب مخملی می گذاشته‌اند. برخی معتقدند که جنبش زیر زمینی مخملی "لو رید" اتخاذ عنوان مخملی توسط فعالان مدنی چک را پس از ارائه اولین آهنگ نادر این گروه در پراگ در سال 1968 تسهیل کرد. گروه زیر زمینی مخملی بعدا بر گروهی نزدیک به واسلاو هاول به نام "مردم پلاستیکی دنیا"، یک گروه راک زیر زمینی که جنبش مخالفان چک را از 1968 تا 1989 از لحاظ موسیقیایی نمایندگی می کرد تاثیر گذاشت.     

 

اهداف مقاصد

انقلاب مخملی بدون برنامه ریزی قبلی در 17 نوامبر 1989 با یک تظاهرات دانشجویی برای بزرگداشت پنجاهمین سال مرگ یک تظاهر کننده در تظاهرات دانشجویی علیه اشغال نازی‌ها آغاز شد. اما این تظاهرات به سرعت به یک تظاهرات ضد حکومتی تبدیل شد و دانشجویان به حمل پلاکاردها و سر دادن شعارهای ضد کمونیستی پرداختند. اعتراضات دانشجویی صلح آمیز بود اما 167 دانشجو به خاطر ضرب و شتم پلیس به بیمارستان انتقال یافتند. این تظاهرات و خشونت ناشی از آن الهام بخش اتحادیه‌های کارگری و دیگر گروه‌های مدنی به سازماندهی برای یک چکسلواکی آزاد و دمکراتیک واقع شد.

پس از تظاهرات دانشجویی، اعتراضات انبوه در چند شهر چکسلواکی برگزار شد. بازیگران و نمایشنامه نویسان در جنبش اعتراضی نقشی برجسته داشتند و به همین لحاظ سالن‌های تئاتر به محل گردهمایی تبدیل شدند. در این سالن‌ها فعالان سیاسی به شکل دادن راهبردهای سیاسی و بحث آزاد می پرداختند. در طی یکی از این مباحث در یکی از سالن‌های تئاتر پراگ در 19 نوامبر 1989، گروهی به نام "تریبون مدنی" شکل گرفت. این گروه مجموعه‌ای از سخنگویان جنبش دمکراتیک را در خود جای می داد. تقاضاهای این گروه "استعفای دولت کمونیستی، آزادی زندانیان سیاسی و تحقیق در مورد رفتار پلیس در 17 نوامبر" بود.

 

رهبری

واسلاو هاول "تریبون مدنی" را به عنوان قلب جنبش دمکراتیک چکسلواکی رهبری می کرد. او یک نویسنده، نمایشنامه نویس و شاعر بود که از استعداد خود برای شکل دادن پیام جنبش و چالش حکومت به صورتی که اعتماد و تصور مردم را تسخیر کند، بهره گرفت. هاول گفته است: "من حقیقتا در نظامی زندگی می کنم که کلمات توانایی به لرزه درآوردن ساختار حکومت را دارند، جایی که واژه‌ها قدرتی ده برابر تصمیمات نظامی را از خود نشان می دهند." هاول در نمایشنامه‌هایی چون:"مهمانی در باغ"، " یادداشت" و"مصاحبه"، تاثیرات دیوانسالاری حکومت سرکوب گر را بر مردم عادی و زندگی و روابط خصوصی آنها به تصویر کشید. او در دوران "بهار پراگ" یعنی دوره آزادسازی چکسلواکی در سال 1968 فعال بوده است. در آن دوره، الکساندر دوبچک رهبر کشور محدودیت بر آزادی بیان و کنترل دولتی بر صنعت را رفع کرد. چکسلواک‌ها در یک دوره چند ماهه می توانستند آزادانه به انتقاد از حکومت شوروی بپردازند، آزادانه تر به مسافرت در کشور اقدام کنند و باشگاه‌های سیاسی غیر مرتبط با حزب کمونیست را تشکیل دهند. اما در آن تابستان، تانک‌های شوروی برای توقف اصلاحات به کشور وارد شدند و هاول را بدانجا کشانده شد که علیه تجاوز در رادیوی آزاد چکسلواکی سخن بگوید. نمایشنامه‌های او به خاطر فعالیت حقوق بشری‌اش از اجرا در تئاترهای چکسلواکی منع شد و خودش در سال 1977 به چهار و نیم سال کار مشقت بار محکوم شد.

واسلاو هاول به عنوان باورمند جدی به دمکراسی لیبرال و اعتراض غیر خشونت آمیز و به عنوان یکی از بنیانگذاران منشور 77 نیز شناخته شده است. این منشور یک برنامه اقدام مدنی است که در سال 1977 تهیه شد. گروه منشور 77 بیانیه‌ای نوشته و از رژیم خواستند به تعهدات حقوق بشری بین‌المللی‌اش متعهد بماند. این اقدام باعث شد که حکومت اعضای گروه را زندانی کرده و انتشار سند 77 را ممنوع سازد. هاول در نوامبر 1989 تریبون مدنی را پایه گذاری کرد. اعضای شاخص منشور 77 تحت رهبری وی در کنار گروه‌های مخالف دیگر قرار گرفته و تریبون مدنی را شکل دادند. هدف از این تریبون متحد کردن مخالفان چکسلواک برای براندازی رژیم کمونیستی بود. هاول با هماهنگ کردن موفقیت آمیز سلسله‌ای از تظاهرات عمومی و اعتصابات در یک دوره سه هفته‌ای به چهره اصلی مخالفان چک مبدل شده و این گروه را در مذاکرات با دولت در اوایل دسامبر 1989 هدایت کرد.

واسلاو هاول پس از مذاکرات موفقیت آمیز با دولت کمونیست در سال 1989 به عنوان رئیس جمهور منصوب شد. و سپس در ژوئن 1990 به این مقام انتخاب شد و تا سال 2003 این مقام را حفظ کرد. او به خاطر فعالیت مدنی و رهبری سیاسی‌اش جوایز بیشماری شامل جایزه بنیاد بین الملل لیبرالیسم برای آزادی، مدال آزادی ریاست جمهوری، مدال فیلادلفیا، جایزه سامان کانادا و جایزه بین المللی گاندی را دریافت کرده است. هاول علاوه بر جوایز و نشان‌های بیشمار به منبعی الهام بخش برای جنبش‌های دمکراتیک در سرتاسر عالم تبدیل شده است.     

 

محیط مدنی

چکسلواک‌ها زیر سلطه رژیم کمونیست فضای اندکی برای بیان مخالفت سیاسی خویش در اختیار داشتند. حزب کمونیست مخالفان سیاسی را پیش از انقلاب مخملی به نحو موفقیت آمیزی تحت تعقیب قرار می داد. این کار به نحوی بسیار وحشتناک پس از بهار پراگ در سال 1968 پس از تجاوز صدها هزار نیروی نظامی شوروی برای پایان دادن به اصلاحات سیاسی و تقویت اقتدار حزب کمونیست دنبال شد. حتی نشانه‌های کوچک عدم انطباق و عدم پیروی جدی گرفته می شد؛ آن چنان که یک مرد به یاد می آورد پدر بزرگ وی، یک استاد دانشگاه، به خاطر اشاره به دانشجویان خود به عنوان "مردان و زنان" به جای "رفقا" به مقامات مسئول ارجاع شد.

تلاش‌های رژیم برای اِعمال محدودیت بر آزادی بیان که علیه گروه‌های مخالف چک در گذشته مورد استفاده واقع شده بود نتوانست استقامت هاول و تریبون مدنی را در هم بشکند. در جریان تظاهرات اولیه 17 نوامبر فعالان دانشجویی به پلیس گل هدیه می کردند و در برابر با قساوت مورد ضرب و شتم واقع می شدند؛ اما راهپیمایی‌ها، اعتراضات و اعتصابات بعدی در هفته‌های آینده قابل توقف توسط قساوت پلیس نبود. رشته‌ای از فعالیت‌های غیر خشونت آمیز تاثیر عمیقی بر مردم چکسلواکی از جمله پلیس و اعضای نهادهای امنیت داخلی گذاشت تا آنجا که اعتراضات و اعتصابات به نحو فزاینده‌ای بزرگ تر و بزرگ تر شده و کمتر با سرکوب حکومت مواجه شدند. معترضان بی خشونت، تحت رهبری هاول و تریبون مدنی انتقال جالب توجهی را در محیط مدنی چکسلواکی صورت دادند.

 

پیام و مخاطب

سازمان دهندگان دانشجو در طی اولین اعتراض انقلاب مخملی در 17 نوامبر پیام خود به مردم چکسلواکی و حکومت را در پلاکاردها و پوسترها متوجه خواست استعفای حکومت کردند. با شکل گیری تریبون مدنی در کمتر از 48 ساعت بعد از اولین اعتراضات، اکثر دانشجویان، کارکنان و بازیگران تئاتر بلافاصله اعتصاب کردند اما هاول می دانست که افراد بسیار بیشتری باید به اعتصاب بپیوندند تا جنبش رشد کرده و میوه دهد. واسلاو هاول و همراهان وی به تداوم فشار به دولت جهت استعفا توافق داشتند؛ اما برای افزایش پشتیبانی ملی برای جنبش، پیام تازه‌ای به مردم چک باید شکل می گرفت. هاول که معتقد بود عدم همکاری اجتماعی و اقتصادی به شکل اعتصاب می تواند کاراترین عمل علیه حکومت باشد به دنبال سازماندهی یک اعتصاب در 27 نوامبر 1989 در سرتاسر چکسلواکی بود.

در طی چند روز بعد، هاول و تریبون مدنی تظاهرات انبوهی را در سراسر کشور به راه انداختند. این کار با استفاده از برنامه تریبون جهت بیان آزاد عدم رضایت از حکومت و پراکندن سخن در مورد اعتصابات عمومی 27 نوامبر انجام شد. ده ها هزار نفر در اعتراضات شرکت کرده و فریاد می زدند، "در نهایت دارد رخ می دهد."جنبش دمکراتیک چکسلواکی بنیاد گسترده‌ای از آگاهی دمکراتیک را به وجود آورد؛ تظاهرات در 25 و 26 نوامبر جمعیتی حدود 750 هزار نفر را به خیابان‌ها و فضاهای عمومی کشاند. تظاهرات روزانه به ملاقات‌هایی میان تریبون مدنی و نخست وزیر، لادیسلاو آدامِچ، انجامید. در این ملاقات‌ها نخست وزیر شخصا تضمین داد که هیچ خشونتی علیه شهروندان چک اِعمال نخواهد شد.

سپس در 27 نوامبر 1989 بنا به گزارش‌ها 75 درصد جمعیت چک در دو اعتصاب عمومی دو ساعته شرکت کرده و حمایت عمومی از تریبون مدنی را به نمایش گذاردند. اعتصاب که تقاضاهای عرضه شده توسط جنبش مخالف را تقویت می کرد به مرحله حضور مردمی انقلاب مخملی پایان داد و هاول و تریبون مدنی با موفقیت به رژیم کمونیست نشان دادند که مردم چک دیگر از آن اطاعت نمی کنند.    

  

فعالیت ارتباطی

حزب کمونیست که در برابر تقاضاهای معترضان بی اعتبار و ناتوان شده بود به مذاکره با هاول و تریبون مدنی مجبور شد و این امر به فضای سیاسی تازه‌ای دامن زد. در 28 نوامبر سال 1989، یک روز پس از اعتصاب عمومی شهروندان، حزب کمونیست رسما از انحصار قدرت سیاسی در چکسلواکی دست کشید تا به حکومت چند حزبی امکان بروز دهد. در 10 دسامبر، رئیس جمهور کمونیست، گوستاو هوزاک، استعفا داد و در 29 دسامبر، پارلمان چک واسلاو هاول را به ریاست جمهوری چکسلواکی آزاد منصوب کرد. هاول به عنوان آخرین رئیس جمهور کشور چکسلواکی و اولین رئیس جمهور جمهوری چک پس از تقسیم چکسلواکی به دو کشور جمهوری چک و اسلواکی، گذار تاریخی دولت به دمکراسی را تسهیل کرده و اولین انتخابات آزاد و منصفانه را در ژوئن 1990 برگزار کرد. دولت جدید قانون چکسلواک را مبنی بر آزادی در حوزه سیاست و اقتصاد تصویب کرده و جامعه ای باز و آزاد ایجاد کرد. 

-- 

سبز مي مانيم، تا هميشه

هیجدهم تیر یاد آورد سالگرد حمله به کوی دانشگاههمواره زنده است

فراکسیون 36 نفره قاتلین در مجلس هشتم را بشناسید

تکلیف آنها را مردم روشن خواهند کرد

فراکسیون 36 نفره قاتلین در مجلس هشتم را بشناسید!

در مجلس هشتم یک فراکسیون قاتلین وجود دارد که اعضای 36 نفره آن، یا در گذشته بازجو و شکنجه گر بوده اند، یا مامور اجرای ترورهائی که فتوای آنها را امثال احمد جنتی، مصباح یزدی و آیت الله خوش وقت و حتی روح الله حسینیان صادر می کردند و یا درجریان انتخابات 22 خرداد در کودتای انتخاباتی دست داشتند. آنها با احمدی نژاد از گذشته های دور همکار و همراه بوده اند و اکنون منسجم ترین یاران او در مجلس اند. صلاحیت همه آنها را باند جنتی- یزدی در شورای نگهبان تائید کرد و همگی با چراغ خاموش و هر کدام با چند ده هزار رای از تهران و شهرهای دیگر به مجلس برده شدند. مردم آنها را نمی شناختند و باندازه امروز نیز با واقعیت نقش کودتائی شورای نگهبان و ماجرای تائید صلاحیت ها آشنا نبودند.

اگر شورای نگهبان از مهلکه جنبش کنونی جان سالم بدر ببرد و تا انتخابات مجلس آینده ترکیب و نقش آن تغییر نکند، آنوقت این فراکسیون 36 نفره را احمد جنتی و محمد یزدی در مجلس نهم کامل خواهد کرد و شاید مجلسی یکدست از قاتلین و تیرخلاص زن های میادین اعدام، بازجوها و شکنجه گران و عاملین ترور تشکیل بدهند، تا مجلس کاملا با دولت احمدی نژاد همسو شود.

این فراکسیون 36 نفره، چندی پیش یک لایحه را بصورت طرح فوری به مجلس داد که بموجب آن باید کسانی را که درخیابان و درجریان اعتراضات دستگیر می شوند بلافاصله و درعرض 5 روز محارب اعلام و سپس اعدام کرد. یعنی همان کاری را که در کهریزک انجام دادند،؛ حالا در میادین اعدام انجام دهند. امثال "فدائی" و "رسائی" در مجلس هشتم که نقش آفرینان کهریزک بودند، در همین لیست فراکسیونی قرار دارند.

نام این نمایندگان را باید در حوزه های انتخاباتی آنها به میان مردم بُرد، تا هم در انتخابات آینده هیچ شانسی نداشته باشند و هم تا رسیدن زمان آن انتخابات جرات نکنند به محلی که از آنجا و بنام مردم آنجا به مجلس برده شدند ظاهر شوند.

به همین دلیل ما لیست آنها را در زیر می آوریم:

1- محمود احمد بیغش- از شازند اراک

2- موسی غضنفرآبادی- شهرستان بم

3- روح الله حسینیان- تهران، ری، شمیرانات و اسلامشهر

4- نیره اخوان بیطرف- اصفهان

5-  موسی الرضا ثروتی- بجنورد و جاجرم

6- حسن ونایی- ملایر

7- فرهاد بشیری- پاکدشت

8- فاطمه آلیا- تهران، ری، شمیرانات و اسلامشهر

9- بهمن محمدی- سلسله و دلفان

10- محمد مهدی افشاری- داراب و زرین دشت

11- علیرضا سلیمی- محلات و دلیجان

12- رضارحمانی- تبریز، آذرشهر و اسکو

13- احمد لطفی- اراك و كمیجان

14- علیزاده-

15حسین فدایی آشتیانی- تهران، ری، شمیرانات و اسلامشهر

16محمد علی حیاتی- لامرد و مهر

17- حمید رسایی-  تهران، ری، شمیرانات و اسلامشهر

18- محسن كوهكن- لنجان

19- اسماعیل كوثری- تهران، ری، شمیرانات و اسلامشهر

20- مرتضی آقا تهرانی- تهران، ری، شمیرانات و اسلامشهر

21- سیدمحمد جواد ابطحی- خمینی شهر

22- ستار هدایت‌خواه- بویر احمد و  دنا

23- حسن كامران دستجردی- اصفهان

24- سیدعلی طاهری- گرگان و آق قلا

25- الیاس نادران- تهران، ری، شمیرانات و اسلامشهر

26- علی اصغر زارعی-  تهران، ری، شمیرانات و اسلامشهر

27- حسن نوروزی- رباط كریم

28- حسین حسنی - نائین

29- حسین گروسی- تهران، ری، شمیرانات و اسلامشهر

30- ناصرسودانی- اهواز

31- سید علی آقازاده افشاری-  رشت

32- سید محمود حسینی دولت‌آبادی- شاهین شهر، میمه و برخوار

33- سید امیرحسین قاضی زاده هاشمی- مشهد و کلات

34- علی محمد بزرگواری- كهكیلویه

35- محمدرضا امیری كهنوج- مهنوج و منوجان

36- محمد حسین فرهنگی- تبریز، آذرشهر و اسکو

آنها کیستند و چه تعداد رای دارند؟

این چند نمونه را درباره آراء برخی از این نمایندگان و نظراتشان بخوانید.

خانم نیره اخوان بیطرف در مجلس ششم، ضمن مخالفت با حضور زنان در هیات رئیسه مجلس گفت: نمی شود ما برویم کنار مردان نامحرم بنشینیم و مدام چشمشمان به چشم آنها بیفتد. مردان باید جلو باشند و ما پشت آنها! ایشان با 122 هزار رای رفته است به مجلس.

حسن کامران دستجردی سردسته اوباش و حمله کنندگان به مجالس و مراسم و از وابستگان حجتیه اصفهان از این شهر یک و نیم میلیونی با 162 رای به مجلس برده شده است.

الیاس نادران که به نیابت فرماندهان سپاه در مجلس سخن می گوید از تهران 10 -12 میلیونی با 324 هزار رای به مجلس برده شده است. حسین فدائی آشتیانی که درکنار قاضی مرتضوی از متهمین ردیف اول جنایات کهریزک است از تهران 10 -12 میلیونی با 274 هزار رای به مجلس برده شده است.