نویسنده: مازیار خسروی
هیچ کس نمی داند نخستین بار به فکر چه کسی رسید. همه چیز با یک پیامک آغاز شد؛ «سبزها در برنامه 90 این هفته، بدون توجه به پرسش مطرح شده، گزینه 3 را انتخاب می کنند.» زمان زیادی لازم نبود تا کار بالا بگیرد. بحث داغ به سایت ها و تالارهای گفتگوی اینترنتی سرایت کرد. اما هیچ کس نمی دانست که «90 سیاسی» را مهمان برنامه کلید خواهد زد نه آمار پیامک ها.
محمد دادکان این هفته قرار بود در مورد دلایل افت شدید فوتبال ملی و باشگاهی ایران با عادل فردوسی پوربه گفتگو بنشیند. این انتخاب البته از دیدگاه کارشناسی بی نقص به نظر می رسد. فدراسیون فوتبال در زمان ریاست دادکان در اوج موفقیت قرار داشت. قهرمانی بازیهای آسیایی، مقام سوم جام ملت های آسیا و از همه مهمتر صعود بدون دغدغه به جام جهانی. جالب آن که کسانی که اورا به بهانه عدم کسب نتایج درخشان در جام جهانی برکنار کردند علی رقم صرف بودجه های نجومی حتا به دامنه قله ای که فدارسیون فوتبال دولت اصلاحات بر آن ایستاده بود هم نرسیدند.
و دادکان شلیک را از همین جا آغاز کرد. با گفتن جمله ای از میر حسین موسوی که البته اصل آن متعلق به دکتر علی شریعتی است؛ «من بیم آن دارم که در کشوری زندگی می کنم که رسیدن سهم آنانی است که نمی دوند و دویدن سهم آنانی است که نمی رسند»
وقتی موتور دادکان روشن شد دیگر کمتر کسی حواسش به آمار پیامک ها بود که البته نتیجه 75 درصدی آن در پایان اگر با 63 درصد طرفدار ادعایی دیگران جمع زده شود، جمع کل آرا می شود شبیه آن 150 شهری که آمار رای دهندگان از آمار کل واجدان شرایط بییشتر بود!
دادکان گفت: به فرزندانم گفته ام روی سنگ قبرم بنویسند در زندگی سه افتخار داشته ام: صعود به جام جهانی، گرفتن نشان لیاقت از آقای خاتمی و برکناری توسط علی آبادی(معاون احمدی نژاد)
بسیاری به یاد دارند که دادکان را صفایی فراهانی به فدراسیون فوتبال آورد. همان کسی که 7 ماه گذشته را در اوین سپری کرده و این روزها در اعتراض به بلاتکلیفی خود حتا از مرخصی زندان نیر استفاده نمی کند. دادکان از او نیز یاد کرد. او از دخالت های غیر قانونی معاون احمدی نژاد در کارش
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر