ارزیابی طرحهای اعتراضی جنبش سبز
برای این که راندمان جنبش را بالا ببریم و آن را به پیروزی نزدیک کنیم لازم است ارزیابی واقع بینانهای از هر کدام از طرحهای پیشنهادی و نتیجهی عملی آنها داشته باشیم و اگر چه امیدواری ، لازم است اما نباید به سبک جمهوری اسلامی و کیهان به توهم "خود همیشه پیروز بینی" دچار بشویم. باید نقطات ضعف هر حرکت را بشناسیم و در جهت رفع آن ها یا پیدا کردن راه های جایگزین تلاش کنیم.
در جدول زیر من کوشیدهام بعضی از مهمترین اقدامات انجام شده را بر اساس هشت معیار، ارزیابی و مقایسه کنم. برای هر معیار، مقداری عددی بین یک تا پنج در نظر گرفتهام به این ترتیب که عدد پنج، نمایانگر بالاترین کیفیت در شاخص مربوطه است. با این توضیح که این ارزیابی، صرفا یک ارزیابی اولیه است و شاید دقت آن مورد بحث باشد:
معیارهای هشتگانه در این ارزیابی ابتدایی عبارتند از:
- جلب توجه: به معنای آگاه کردن کردن دیگران از موضوع اعتراض و نیز حجم و شدت آن. تظاهرات و تجمعات، بخصوص با توجه به قابلیت رسانهای شدن (عکس و فیلم و…) در این مورد، بالاترین امتیاز را دارند
- پیام سیاسی: به معنای همسویی معنادار و موثر هر حرکت با جهت کلی جنبش. به عنوان مثال طرح بادکنک، ارتباط مستقیمی با پیام و هدف جنبش ندارد.
- امنیت جانی: به معنای مصونیت از خطراتی چون کشته شدن، ضرب و شتم، زندانی شدن یا درجات پایین تر مثل مشکلات شغلی و ...
- سادگی: به معنای آسان بودن انجام طرح. مثلا در طرح بادکنک، پر کردن بادکنک از هلیم کمی مشکل است یا در طرح الله اکبر، هر شبه بودن، نسبت به طرح خاموشی، وقتگیرتر است.
- صلحآمیز بودن: به معنای عدم تخریب در هر شکلی.
- قابلیت عملی: به معنای عملی کردن طرح و فرار از اقدامات مقابلهای. به عنوان مثال با وجود حضور پرشمار و گستردهی نیروهای امنیتی و اِعمال شدید خشونت از سوی آنها، شکل گیری تجمعات بسیار سخت شده؛ و یا طرح خاموشی که با انجام اقداماتی از سوی مسوولان مربوطه قابل خنثیسازی است؛ یا اعتصاب که در آن انجام هماهنگیهای لازم بسیار دشوار است.
- اتفاق نظر: به معنای موافقت اکثریت. به عنوان مثال، حرکتهای مذهبی ممکن است مورد مخالفت عدهای از معترضان ضدمذهب قرار بگیرد.
- اثر سیاسی: به معنای وسعت و شدت اثر حرکت بر حاکمیت. به عنوان مثال شاید هیچ حرکتی به اندازهی اعتصاب، فلجکننده و تاثیرگذار نباشد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر